امروز یادم اومد که سال ۴۰۳ رو با چالش شروع کردم و با چالش هم به پایان رسوندمش... از یادآوریش موج شادی تو دلم برپا شد. جدا سخت بود، مخصوصا بار دوم...
ارزشش رو داشت؟
بله داشت.
شاید بعد از این چالشهای کوتاهتری رو تست و اجرا کردم. حجم کارهام تقریبا زیاده مخصوصا تو بهار و تابستون. راستش دلم نمیخواد تا این حد در چارچوب زندگی کنم. دلم زندگی رهاتری رو میخواد.
این متن رو فردا تکمیل میکنم. برای امشب واقعا خستم و خوابم میاد...
خب حالا وقت دارم تا این متن رو کامل کنم.

ساختن و بدست آوردن اون چیزی که در ذهنمون رویا و ایدهآل ماست کاری بس دشوار و سخت خواهد بود.
اما اینطور نیست که دستنیافتنی باشه. نیاز به صبر، تلاش و تمرین و رها نکردن داره.
ممکنه گاهی ملول و خسته بشیم. ممکنه کسالت همه وجودمون رو بگیره و یه خب که چی بزرگ جلو چشمامون خودنمایی کنه. اما کافیه همونجا تو همون نقطهی حساس کم نیاریم و ادامه بدیم. اون موقعست که رسیدن به هدف دیگه قطعی شده.
اگه خسته شدی کمی استراحت کن. خودت رو رها کن. بعد باز به راهت ادامه بده.
رسیدن به هدف آخر راه و مسیر زندگی ما نیست بلکه مثل ایستگاههای بین راهی میمونه. میتونی پیاده بشی، اطراف رو ببینی، بررسی کنی و تعیین مسیر کنی یا تصمیم بگیری که تو همون مسیر قبلی باشی و ادامه بدی.

بعد از ۷۵ روز طی مسیر ۱۵ روز تو این ایستگاه استراحت میکنم. بعد در همین مسیر به راهم ادامه میدم.
فقط اینبار هدفمندتر...
اجازه نخواهم داد چیزهای کوچیک و پیش پا افتاده سد راهم بشن. اینبار با آگاهی بیشتر تو این مسیر قدم برمیدارم. نباید زندگی رو داد.
زندگی و لحظاتی که میگذرن خیلی خیلی باارزش هستن.
منظورم این نیست که یک برنامه سفت ک سخت طراحی کنم و محکم بچسبم بهش...
اتفاقا برعکس، میخوام یک برنامهی شناور تهیه کنم. هدفهام رو واضح مشخص کنم. قدمهایی که باید براشون بردارم رو معلوم کنم و با فراق بال بیشتری به سمتشون برم.
نمیخوام آزادیم رو محدود کنم.
میشه برنامه داشت و به زندگی هم آسیب نزد.
سخت گرفتن در برخی از مواقع عین آدمی هست که در رودخانهی زندگی در جهت عکس آب بخواد شنا کنه...

کارهایی هم که در اولویت و صدر جدول قرار میگیرن.
کارهایی هست که در بخش علاقمندیها هستن. و راه تنفسی برای ادامه دادن به زندگی.
کارهایی هم هست که روتین هستن. شاید علاقمندی و هدف نباشن ولی جزوی از زندگی هستن و باید بهشون رسیدگی کرد.

تمام این چیزها رو برای خودم مینویسم تا ذهنم رو منظم کنم.
و تا از یاد نبردم تشکر کنم از همه دوستایی که اینجا بودن و با پیامهای پر مهر و محبتشون کمک روحی زیادی کردن و باعث شدن تا رها نکنم و ادامه بدم. خیلی دوستون دارم و امیدوارم شما هم به هدفهاتون برسید.

امیدوارم برای سال جدید بتونم مفید و درست برنامهریزی کنم. جوری که در نهایت این موقع از سال از خودم راضی باشم و خوشحال از مسیری که در پیش گرفتم.
مراقب خودتون باشید.
میبوسمتون...

عکسها مربوط به کاروانسرای سعدالسلطنه و رستوران سلطانیه در سرای قیصریه واقع در شهر قزوین هست.