روزهای سخت هم مانند روزهای خوش گذرا هستن. همین رفت و آمدها و تفاوتهاست که زندگی رو شکل میده. هر کدوم که زیاد بمونه حوصلمون ازش سر خواهد رفت.
صبح زود اسنپ زدم برای بیمارستان، هوا فوق سرد بود. نوبت گرفتم و جواب آزمایش رو هم گرفتم. منشی گفت ۱۰ نوبت می‌رسه بهت، گفتم پس میرم باشگاه و برمی‌گردم. اومدم سر خیابون و تاکسی گرفتم. سعی کردم به تمرینم سرعت بدم که به موقع برگردم بیمارستان...
راس ساعت رسیدم. با این حال تا ۱۱ نوبتم نشد. جواب آزمایش رو خودم چک کردم و مشکلی نداشت. بالأخره نوبت بهم رسید. دکتر گفت با توجه به سابقه‌ت وضعیت کاملا طبیعیه...
کمی خیالم راحت شد. تست دادم که جوابش ۱۴ اسفند میاد. اونم خوب باشه دیگه میرم برای چکاپ تیروئیدم.
تیروئید من کم کار هست و حتما می‌دونید که هورمون مهمی در بدن هست. لطفا چک کنید.
تا بیام خونه ساعت از یک بعدازظهر گذشته بود. خیلی سریع به کارا رسیدم و ناهار درست کردم و رفتم‌پشت سیستم تا کارمو تموم کنم. که تا ۷ شب زمان برد.
برای شام هم عدسی درست کردم و شام خورده نخورده خوابیدم. بد نبود روزم با وجود پرکاری به همه کارام رسیدم.
چند کلمه دردودل
من از بچگی بخاطر مشکلات جسمی زیاد بیمارستان و مطب دکتر رفتم. زیاد دکتر و پرستار و منشی دیدم. بعضیا رفتار شایسته‌ای داشتن که دمشون گرم. اما خیلی بدرفتاری هم دیدم. مخصوصا از منشی‌ها...
بارها اشکم رو سر چیزهای کوچیک و بی‌مورد درآوردن...
یکی از دلایلی که واقعا دکتر رفتن برام خیلی سخته همین رفتارها بوده.
من خیلی سعی می‌کنم تو دست و پا نباشم. سعی می‌کنم صبور باشم و سوال نپرسم. اما باز هم مواردی پیش میاد که ناراحت و مضطربم می‌کنه. میدونم اگه بتونم نادیده بگیرم و به خودم نگیرم حالم بهتر میشه ولی خب هنوز نتونستم.
مثلا وقتی می‌بینم منشی با مراجعین سن بالا خیلی بد حرف میزنه واقعا بهم می‌ریزم.
الان اغلب کارا الکترونیک شده و آدمای سن بالا کار با این چیزا واقعا براشون سخته...
حتما اگر افراد سن بالا تو خانواده‌تون دارید اینجور موقع‌ها باهاشون برید. لطفا تنهاشون نذارید.
اگر اینجور جاها کار می‌کنید لطفا با آدمای مسن صبور رفتار کنید. تکنولوژی خیلی پیشرفت کرده برای اونا و واقعا اونا از این چیزا سر درنمیارن.
من خودم اولش که میرم یکم گیج می‌زنم تا بفهمم چی به چیه چه برسه اون طفلیا...
امیدوارم تن نازنینتون نیازمند طبیب و اینطور جاها نباشه.
