وقتی وارد کار پادکست شدم، تصورم از آدم‌هایی که در این حیطه کار می‌کردن خیلی متفاوت از بقیه آدم‌ها بود. فکر می‌کردم با کسایی در ارتباطم که بسیار اهل مطالعه و آگاه هستن. فکر می‌کردم همبستگی بینشون خیلی زیاده و همه از هم حمایت می‌کنن. اینطور به نظرم می‌رسید که همه در یک جبهه و سنگر هستن و اونم آگاهی بخشی به جامعه‌ست. زمان گذشت و من متوجه اشتباهم شدم. دیدم که در بین اون‌ها هم کارهای بیهوده و هجو کم نیست. دیدم که اختلاف نظرها رو با پرخاش و اتهام زدن به هم به جنجالی بدل می‌کنن. در بینشون آدم‌هایی رو دیدم که تعهدی به اخلاقیات نداشتن. و خب مواردی بود که باعث شد من از این جامعه فاصله بگیرم و دلم نخواد که باهاشون خیلی دم خور باشم. البته که آدم حسابی هم در بینشون زیاد بود و هست. اما در کل انتخاب کردم کمی عقب‌تر وایستادم.
یک زمانی در باورم نمی‌گنجید که آدم‌های تحصیلکرده هم ممکنه بی‌شعور و بی‌سواد باشن. همیشه وقتی با چنین فردی روبرو می‌شدم متعجب بودم که پس آخه در تمام دوران تحصیل چی یاد گرفتی! همیشه انتظارم از قشر تحصیلکرده‌ی جامعه چند برابر افراد دیگه بود. تا اینکه فهمیدم خیر، انتظار و توقع بیجایی دارم. واقعا پذیرش همچنین چیزی برام سخت بود. من فقط انتظار داشتم این افراد از لحاظ ادب، منطق و ارتباطات، آدم‌هایی در سطح بالا باشن. ولی با کسانی روبرو شدم که این ذهنیت رو از بین بردن و دیگه اینجوری فکر نمی‌کنم.
وقتی وارد ویرگول شدم باز هم ذهنیت من یک چیز تمام و ایده‌آل رو ترسیم کرده بود. که آدم‌ها در اینجا مثل اینستاگرام نیستن. اینجا آدم‌ها اهل خوندن و نوشتن هستن. اهل تفکر و مکالمه در جهت آگاهی هستن.
و روز از نو، روزی از نو...
بله، اینجا هم مواردی رو دیدم که این ذهنیت درهم شکست. واقعا نمی‌تونم درک کنم کسی رو که کامنت مخرب میده و زهرپراکنی می‌کنه. کاش وقتی چیزی رو درک نمی‌کنیم و یا فهمش برامون سخته رها کنیم و بریم. واقعا فکر نمی‌کنم نیازی باشه در قالب متلک و یا چیزی از این دست بیایم و کامنتی بدیم. چه حسی بهشون دست میده که اینکارو انجام میدن؟
کسی انتظار تعریف و تمجید نداره. نقد سازنده و درست کمک می‌کنه به ارتقای کار و خود شخص... اما متلک و حرف چرت زدن چه کمکی به چه کسی می‌کنه؟
مدت‌هاست تلاش می‌کنم که نه از کامنت خوب خیلی خوشحال بشم و نه از کامنت‌های مخرب خیلی ناراحت. اما انرژی که از سمت هر کدوم میان متفاوت هستن و نمی‌تونم اینو انکار کنم.
خیلی‌ها لطف بی‌حدی به من داشتن. انرژی که بهم دادن باعث شده با انگیزه‌تر و برای ادامه مصمم‌تر باشم. که واقعا از تکتکشون ممنونم. گاهی هم پیام‌هایی دریافت کردم که لااقل نصف روز زمان برده تا بتونم نادیده شون بگیرم و حال بدی رو که بهم منتقل کردن خنثی کنم.
صبح ساعت ۷ بیدار شدم و بخاطر مهمونی و دیر خوابیدن خیلی انرژی نداشتم.
حالا ساعت ۲۰ دقیقه به ۸ صبحه و خواب‌آلودگی رفته. راستی تو این فاصله کتابم رو هم خوندم. الان برم که صبونه آماده کنم و کم‌کم برم باشگاه...
صبحانه‌ی سریع و محبوب من. کره بادام زمینی و عسل به همراه قهوه ☕️
تا برم برسم باشگاه ساعت تقریبا ۹ شده بود. نیم ساعتی نشستم و با ساحل گپ زدم که خیلی چسبید و کافئین هم به خوبی اثر کرد و تمرین رو با انرژی خوبی شروع کردم.
دو روزی هست که طناب زدن با رقص پا رو تمرین می‌کنم. طناب جفت پا ساده رو خیلی واردم و سریع هم طناب می‌زنم. اما تو رقص پا افتضاحم... دیروز که شروع کردم اصلاااا یدونه هم نتونستم بزنم. و امروز پیشرفتم واقعا خوب بود ۱۰ تا ۱۵ تا می‌زدم. ریتمم کنده، دست و پام خیلی هماهنگ نیست. در حقیقت عصب و عضله هنوز با هم مچ نیستن. ولی راضی بودم فکر نمی‌کردم تو روز دوم بتونم. (ساعت ۱۲:۴۰)
سبزیجات رو ب یه مقدار خیلی کمی روغن کنجد گذاشتم تا بپزه و رفتم سراغ جمع کردن خونه.
فکر می‌کنم اگه همینجوری شبا دیر بخوابم به خواب بعدازظهر عادت کنم. و من خیلی دوست ندارم بعدازظهرها رو بخوابم.
دارم سعی می‌کنم در ساده‌ترین حالت ممکن و سبک‌ترین نوعی که ممکنه وسیله جمع کنم برای سفر. اعتراف می‌کنم کمی با چالش روبرو هستم. غذاها رو لیست کردم که مواد اضافه نبریم. لباس هم فقط یک دست راحتی برداشتم.
دو روز و یک شب کنار دریاچه کمپ می‌کنیم. فکر نمی‌کنم واقعا به چیز خیلی زیادی نیاز داشته باشیم. هر چی سبک‌تر برم از اونطرف موقع برگشت هم کار کمتری خواهم داشت.
خب وسطای کارا بودم که برق رفت و فقط تونستم زبان بخونم و شام بخورم و بعدم دیگه باطری خالی کردم باید بخوابم که صبح زود بیدار شم. شام هم کشک بادمجون بود که یادم رفت عکس بگیرم.
ممکنه دو شب آینده اینجا پست نذارم و داخل نت گوشیم گزارش روزم رو بنویسم و جمعه هر سه پست رو با هم آپلود کنم.
امیدوارم یه ریست درست و حسابی بشم تو این سفر.
خیلی خوشحالم برای امروز واقعا کیفیت خوبی داشت.
روز ۶۷ هم تیک سبزشو با خوشحالی دریافت کرد.✅️
