چالش ۷۵_۶۴

ساعت ۶:۱۰ دقیقه از خواب بیدار می‌شم و با خودم میگم یکم دیگه و در نهایت ۶:۳۰ دقیقه از تخت میام بیرون. دست راستم خیلی درد می‌کنه. فکر می‌کنم دیگه دکتر لازمه. احتمال زیاد بخاطر برداشتن وسایل باشه. دیروز سبد سنگین بود. از جام پامیشم و میرم دستشویی موهام بدجوری تو هوان. شونه می‌زنم و یهو پف می‌کنن. سریع با کش میبندمشون که گرمم نشه. از گرما متنفرم. زیر کتری رو روشن می‌کنم و تا جوش بیاد می‌شینم گوشیمو چک می‌کنم. اول از همه ویرگول، به کامنتا جواب میدم و نوشته‌ی لیلی رو با عنوان "عشق قدیمی" می‌خونم.

کتری جوش اومده، چای رو دم می‌کنم و از فریزر یدونه نون تست درمیارم. دوباره تا چای دم بکشه می‌شینم و باز سرمو می‌کنم تو گوشی و ویرگول. ذهنم پرت میشه به گذشته به عشق یا عشق‌های قدیمی، چیز خاصی نظرمو جلب نمی‌کنه. ذهنم یاری نمی‌کنه. در عوضش هی تذکر میده که بسه چای دم کشید، پاشو باشگاه دیر میشه. مجبورم برم ولی اگه میموندم این توانایی رو داشتم تا یک ساعت بنویسم و فکر کنم. ساعت ۷:۱۰ دقیقه

میلی به خوردن نداشتم و فقط همین نون و کره‌ عسل رو با دو تا قلوپ چای خوردم و زدم بیرون. هایده تو گوشم می‌خونه...

غم اومد که گریون کنه چشمام و نتونست
شب اومد که داغون کنه دنیام و نتونست

هوا گرمه و با خودم فکر می‌کنم کاش بتونم صبح‌ها ساعت ۶:۳۰ از خونه بیرون بیام. این یعنی حتما باید ۵:۳۰ بیدار شم و یعنی شب باید قبل از ۱۰ بخوابم. یکم این بخش ۱۰ خوابیدنش سخته. نه برای خودم، بلکه برای خانواده.

خیلی انرژی ندارم. دیشب تا برسیم خونه و دوش بگیرم، بخوابم، شد ۱۲ شب و خستگیم کامل برطرف نشد. همینجوری شل و وارفته تو کوچه‌ها راه میرم. یهو انتهای کوچه نظرمو جلب کرد...

این در، با اون‌ گلای شیپوری روی شیرونیش ته یه کوچه‌ی بن‌بست برای خودش جا خوش کرده بود. هنوز هایده داره می‌خونه...

تو ای آمده از راه باز هم مثل همیشه
دلم با تو یه رنگ جدا از تو نمیشه

دوست دارم وایستم و بیشتر نگاش کنم. اما اینکارو نمی‌کنم، دو تا عکس می‌گیرم و راهمو می‌کشم میرم. اغلب به اطرافم خیلی بی‌توجهم، چند روز شده که مسیر رفت و برگشت به باشگاه رو تغییر دادم و تازه امروز این در و گلاش رو کشف کردم.

کمه فرصت دیدار تو این عالمه مستی
می‌خوام با تو بخندم به زمونه به هستی

هایده سومین بار هم آهنگش رو تموم می‌کنه و من برای بار چهارم همون آهنگ‌ رو پلی می‌کنم.

می‌رسم به باشگاه. بدنم خستس و انرژی کافی برای تمرین ندارم. صبونه هم چیز دندونگیری نخوردم و برای اینکه قرص تیروئیدم بی اثر نشه قهوه و نسکافه هم نخوردم. دو تا حرکت آخر رو نتونستم بزنم.

شل و وارفته جمع کردم بیام خونه. سر راه خرید کردم و تا رسیدم اول از همه میان‌وعده رو آماده کردم.

لباس‌هارو ریختم تو ماشین، به گلا آب دادم و دوش گرفتم. برم ناهار و بعدش احتمالا بیهوش شم. سر ظهر

دیشب از عمد شام بیشتر درست کردم که امروز ناهار داشته باشم. می‌دونستم حالی برای آشپزی نمی‌مونه. ولی خب جوری پیش رفت که ناهار هم درست کردم.

تو آشپزخونه گربه می‌زنه، سگ می‌رقصه. لباسشویی خاموش شده و توان پهن کردن لباسا در من نیست.

موقع آشپزی قسمت ۱۲ افعی تهران رو دیدم. وقتی پدر و مادر آرمان دعوا می‌کردن. آرمان در عالم بچگی برای دفاع از مادرش با چکش می‌زنه رو شصت پای باباش و حالا بعدها این صحنه رو مدام به یاد میاره. یادم میاد بابا ناخن شصت پاش رفته بود تو گوشت پاش و یه چیز خیلی دردناکی شده بود. بچه که بودم موقع بازی گاهی منو محکم می‌گرفت. منم یه بار زدم رو ناخن همون پاش که درد می‌کرد. خیلی دردش اومد. دستاش شل شدو ولم کرد. صورتش از درد مچاله شده بود و من نمی‌فهمیدم چقدر درد می‌کشه. بابام اون‌روز دعوام نکرد. تنبیهم نکرد. فقط خندید و گفت آی پدرصلواتی می‌بینی پام ناسوره میزنی روش! از اون به بعد فقط تهدید می‌کردم که می‌زنم ولی دیگه هیچ وقت نزدم. امروز که آرمان در بزرگسالی یاد روز خاکسپاری پدر می‌کرد و در اون لحظه از زیر کفن
پای باباش رو درآورد و به جایی که قبلا ضربه زده بود نگاه می‌کرد یاد خودم و بابا افتادم. یه سکانس هست که وقتی آرمان این صحنه رو به یاد میاره می‌زنه زیر گریه و من هم جور دیگه‌ای_شاید با کلمات_ برای خودم و برای آرمان قصه و باباها گریه کردم. ۱۴:۵۵ دقیقه

داشتم راجع به مطلبی می‌خوندم که عاطفه زنگ زد ۲۰ دقیقه‌ای حرف زدیم و قطع که کرد پاشدم اومدم یکم ناگت مرغ درست کردم. گفتم میشه لباسارو پهن کنی. درجا پاشد و انجام داد. آشپزخونه داشت می‌زد تو سر خودش... حقیقتش هیچ حوصله نداشتم. داشتم با بی‌میلی جموجور می‌کردم که اومد گفت من ظرفارو می‌شورم. گفتم بس تو بشور من آب‌ می‌کشم. می‌گفت نه... گفتم اینجوری هم بیشتر خوش می‌گذره هم زودتر تموم می‌شه. به زور خودمو کنارش جا دادم. شاید یکم باور نکردنی به نظر برسه، احساس خستگی رفت. انرژی جاشو گرفت و سرحال شدم.

عصر زبان خوندم و بعدش رفتیم بیرون. شام هم کباب ترکی خوردیم. یه دورکی هم زدیم. تو ماشین با صدای بلند کتاب خوندم.

و توی گوشم، صدای هایده‌ست که می‌خونه...

کمه فرصت دیدار تو این عالمه مستی
می‌خوام با تو بخندم به زمونه به هستی
هنوز عشقه منی مثله همیشه
دل از خوب و بدت خسته نمیشه

روز ۶۴✅️