۱۵ روز باقی مونده و یه جورایی باورم نمیشه دو ماه به همین زودی گذشت.
امروز اصلا حالم خوب نبود. جای دندونم که درد می‌کرد هیچ بخاطر چرک خشکن‌هایی که می‌خورم دلم آشوب بود و هست. معده و کمرم درد گرفته. خلاصه که شیر تو شیری شده. سعی کردم بیشتر استراحت کنم. غروب رفتم پیاده‌روی و یه فعالیت سبک کردم.
هر چی می‌خورم معدم بهم می‌پیچه... چند برش پرتقال به عنوان شام خوردم. امیدوارم فردا حالم بهتر باشه.
مدتیه دارم تلاش می‌کنم تا از سرعت در انجام کارها بکاهم و به دقت و طمأنینه بیفزایم...
اینجوری که آهسته‌تر راه برم، آهسته‌تر غذا بخورم، آهسته‌تر ظرف بشورم و خلاصه تو تمام کارهام اینو بیارم و از عجله کردن بپرهیزم.
این همه عجله برای چیه؟
مگه قراره به کجا برسیم؟
چیو می‌خوایم فتح کنیم؟
هیچ جا هیچ خبری نیست. آروم باش و آروم نفس بکش و به اطرافت نگاه کن.
به کارهات نمی‌رسی؟
خب کمشون کن، معلومه که زیادی برنامه فشرده‌ای برای خودت ریختی...
بیخیال دوست من، بیا زندگی رو هدر ندیم.
همین...
