چرا انقدر کار دندون پزشکی ترسناکه؟ دو روزه دارم به خودم دلداری میدم و خودمو آروم می‌کنم که نترسم. چاره‌ای نیست و این یکی دو روز آینده باید برم و کارو تموم کنم.
۱۷ ساله بودم که هر ۴ تا دندون عقلم با هم، عین قارچ در بهار بعد از رعدوبرق یهو زدن بیرون...
اولی رو همون تو ۱۷ سالگی رفتم بیمه و کشیدم. چه کشیدنی...
ترسیده بودم و بی‌صدا اشک از رو گونه‌هام سر می‌خورد پایین که یهو زَنَک (دلم نمی‌خواد بهش بگم دکتر) داد زد که مگه بی‌حس نشده چرا گریه می‌کنی...
زورش نمی‌رسید دندون رو از ریشه دربیاره. دندون تو دهنم آویزون بود و خون همه جا پخش شده بود. صدای داد و بیدادش همه جا رو گرفته بود.
اولین و بدترین خاطره من از دندون پزشکی اینجا شکل گرفت.
دومی رو تو ۲۹ سالگی با جراحی درآوردم. این بار رفتم پیش دکتر آقا که زورش زیاد باشه. گفتم دکتر من می‌ترسم، چشمام رو می‌بندم. گفت طوری نیس فقط هر وقت صدات کردم یه لحظه باز و بسته کن که بدونم حالت خوبه. دستش رو گذاشت روی فکم و محکم گرفت با یه تکون دندون رو درآورد.
سومی رو هم چند وقت بعد رفتم یه جای دیگه. دکتر گفت باید بکشیش. از ترسم گفتم خب حالا عکس بنویسید برم بگیرم بعد بیام بکشیدش. گفت عکس نمی‌خواد الان میتونم بکشم. تنهام بودم. دلمو دل شیر کردم و نشستم. خیلی سخت نبود.
چهارمی رو هیچ یادم نمیاد، کی و چجوری کشیدم.
یکی از دندونا انقد تحت فشار دندون عقل مونده بود که شکسته بود. مجبور شدم عصب‌کشی کنم که بماند با چه حال زاری ۳ جلسه‌ش رو رفتم و تموم شد.
متأسفانه همون دندون بعد از ۱۰ سال ملتهب شد و متخصص ریشه گفت از دست رفته و باید بکشیش. همون دیروز از وسط شکست.
حالا باید برم درش بیارم.
دل تو دلم نیست و همون ترسا باز برگشتن. اما نمی‌خوام خیلی مطعلش کنم. همین هفته باید تمومش کنم.
شاید ترس مسخره‌ای به نظر برسه ولی خب هست خیلی هم کاریش نمی‌تونم بکنم.
۶ بیدار شدم و ۷ رفتم بیمارستان برای چکاپ...
تا ۹ رسیدم باشگاه و چون هنوز ناشتا بودم همونجا صبونه رو خوردم. تا ۱۲ تمرین کردم. خرید کردم اومدم خونه. دوش گرفتم ناهار درست کردم و زبان خوندم. پادکست شنیدم و مطلب خوندم و نوشتم.
با ساحل گپ زدم و شام پختم. همه اینا یه جورایی فشرده پیش رفت و خستم کرد.
روز خوبی بود دوسش داشتم.
