چالش ۷۵_۵۶

باز صب شد و من با همون حال مزخرف هر روز بیدار شدم. یه چیزی داره اذیتم می‌کنه. چرا آدما نمی‌تونن روراست و خیلی واضح حرف بزنن؟ چرا باعث کج‌فهمی در طرف مقابل می‌شن؟ و به واسطه‌ی همون درست حرف نزدن باعث کلی دلخوری و ناراحتی می‌شن... واقعا نمی‌تونم درک کنم اینو. ساعت ۷ صبح

خب به نظرم خوبه که آدم کسایی رو داشته باشه تا باهاشون حرف بزنه و اون حرف زدنه یه جورایی مثل سوپاپ اطمینان عما می‌کنه. آنروز هم مغز خواهرمو کار گرفتم. بعد هم دو تا از دوستامو و خب شرایط بهتر شد.

کار خاصی نداشتم و برای مهمونی برادرم کنی کمک کردم بهشون. خوش گذشت. اینکه واقعا تعطیل کرده بودم و کرکره رو کشیده بودم پایین حسابی حس و حال باحالی داشت. خیلی وقت بود اینشکلی تجربه‌ش نکرده بودم.

اطرافم رو با جزئیات می‌دیدم و از بودن در کنار خانوادم لذت می‌بردم و مگه زندگی چه چیزیه غیر از این؟

ناهار مامان آبگوشت مرغ درست کرده بود.

بعدازظهرِ خیلی گرم بود ولی خوابیدم و بیدار که شدم حسابی سرحال بودم. چای خوردیم با هم، همینطور که حرف می‌زدیم ورزش کردم. بعدم کتاب و زبان. بخشی که امروز توی کتاب خوندم راجع به خواب کافی و استراحت به اندازه بود. همزمانی مطالب با چیزی که تجربه می‌کردم برام قشنگ بود.

چیز خاصی برای گفتن نیست، جز اینکه قدر چیزای باارزش زندگی رو باید دونست. تا دیر نشده. ساعت ۸ شب

حالا همه چیز آروم و قشنگ و دوست‌داشتنیه... چقدر از صب تا شب ممکنه حالمون هزار چرخ بخوره.

و بعد از ۶۴ روز دوری به آخر رسید.

شبتون_ماه و سرتون سرشار از رویا✨️

روز ۵۶ ✅️