باز دچار اون حال استرسی شدم که وای چقدر کار انجام نداده دارم. می‌خوام بهش توجهی نکنم ولی یکم اذیتم می‌کنه. ور تاریکم خرده می‌گیره که اگه این کارو نمی‌کردی، اون کارو نمی‌کردی حتما می‌رسیدی که انجامشون بدی ولی تو وقت کشی کردی. ور مهربونم میگه: هیچم اینجطور نیست وقت کشی نکرده، اتفاقا خوب و بجا کاراشو انجام داده. آدمه می‌فهمی، ربات که نیست که...
منم در حال صبونه خوردن نشستم و به یکه به دو کردنشون گوش میدم.
دیشب از بس خسته و خواب‌آلود بودم یادم رفت که سبزی دلمه رو تو آب خیس کردم. و خب صب با سبزی گندیده روبرو شدم. می‌خواستم صب زودتر برم برسم باشگاه چون هوا داره گرم میشه و من از گرماااا متنفرم... اما خب چاره چی بود. نمی‌شد برم و بیام بعد به سبزیا سروسامون بدم. همینجورشم کلیش خراب شده بود. خرابارو جدا کردم و شستمشون. یکمم که آبشون رفت خردشون کردم.
پیاز سرخ کردم و گوشت ریختم تا بپزه. لپه‌هام که از دیشب خیس کرده بودمو گذاشتم بپزه. ور تاریکم غر می‌زنه، حالا نمی‌شد دلمه نخوری! ور مهربونم میگه خوبه که الان فصلشه، پیچوندن برگ انگورا حال میده. بعدم خیلی خوشمزه‌ست. ور تاریکم میگه برو بابا سرخوشیااا...
چرا اینا امروز افتادن به جون هم...
تازگیا صبح که بیدار میشم خلقم تنگه. کلافگی و عصبانیت نیستا. فقط اینجوری‌ام که، خب حالا که چی! و این حال تا یک ساعتی با منه بعدش کم‌کم ميذاره میره. می‌دونمم از کجا آب می‌خوره ولی باید چند روزی صبر کنم.
می‌دونم که برم باشگاه و برگردم حالم بهتر شده. اما فعلا چسبیدم به مبل. مواد دلمه تقریبا اماده‌ست. این بار می‌خوام داخل موادش رب نزنم.(می‌دونم اکثرا نمی‌زنن ولی من بار اول که می‌خوام بدون رب درست کنم) ولی داخل سسش حتما رب می‌زنم. اصلا همه مزش به همون سس ربیشه...
یه چیز جالب
تا حالا خودتو بوسیدی؟
یکم سرتو کج کن، حالا به چپ یا راست. حالا می‌تونی بازوتو ببوسی. لطفا امتحانش کن. خیلی حس خوبی میده. سخته برات! باشه، دستتو بیار بالا و دست خودتو ببوس...
خیلی باحاله، یه جور حس دوست داشتن و قدردانی از خودت.
خوب مواد دلمه آماده شد. میرم باشگاه و برمی‌گردم می‌پیچمش... ساعت ۸:۳۰ دقیقه صبح
تمرین تقریبا سخت بود اما حسابی چسبید. تازه رسیدم خونه. یه لیوان شیر و خرما خوردم. باید دلمه‌ها رو بپیچم و یسری کار دارم که امیدوارم برسم انجامشون بدم. ساعت ۱۲:۴۰ دقیقه ظهر
خب همین اولش بگم، اون یسری کار که گفتم امیدوارم بهشون برسم. از انجام دادنشون منصرف شدم و می‌خوام که استراحت کنم. حالا که آخر هفته‌ها تعطیله خب تعطیله دیگه. حالا کار خودت هست که باشه. اینجوری احتمالا یاد بگیرم که از شنبه تا چهارشنبه رو بهتر مدیریت و برنامه‌ریزی کنم.
اول تا رسیدم یه نوشیدنی خنک برای خودم درست کردم.
سینک پر از ظرفای نشسته بود. راه آبشو بستم که راحت‌تر بشه شستشون. چون وضعیت شیر آب بدتر از قبل شده و فشار آب خیلیییی کمه. همزمان که دلمه‌هارو می‌پیچیدم، پادکست هم می‌شنیدم. دو تا چیز بود که جالب بود برام. یکی در رابطه با سندرم حافظه کاذب بود. و اون یکی هم صحبتی بود در رابطه با اینکه وقتی مکالمه وجود نداره. دوستی و رفاقت و هر نوع ارتباطی به پایان خودش نزدیک میشه و در نهایت تموم میشه. مثلا آدمی که قبلا خیلی باهاش صمیمی بودی وقتی به هر دلیلی از ما دور میشه و مکالمات محدود و محدودتر میشه. بعد از یه مدتی از هم می‌پرسید چه خبر؟ و اون آدمی که می‌شد ساعت‌ها باهاش حرف زد و ازش شنید، میگه هیچی سلامتی. و توام در جواب همینو میگی. حالا چرا؟ چون از هم بی‌خبریم و اگه بخوایم راجع به چیزی که دیروز یا امروز اتفاق افتاده حرفی بزنی کلی باید زمینه سازی کنی و بگی قبلش چی بوده و چی شده. و در نهایت منصرف میشی از گفتنش. این موضوعی بود که چند روز قبل هم با ساحل راجع بهش صحبت می‌کردیم و ساحل دقیقا همینا رو گفت. اینکه بعد از چند روز مشابه همونا رو تو پادکستی می‌شنوم، این همزمانی برام جالبه. و من کلا آدمی هستم که اینارو یه جورایی نشونه می‌دونم و به خودم میگم حواستو جمع کن، اینا الکی و همینجوری به گوش تو نمی‌رسن. ساعت ۳ بعدازظهر
نگم از مزه‌ش که بی‌نظیر بود. دلتون نخواد. چند روز پیش تینا آموزش بستنی برام فرستاد. امروز امتحانش کردم و بدی نشد ولی لازمه یه بار دیگه درست کنم و یه چیزایی رو اصلاح کنم. مواد اصلیش هم ماست پروتئینی و کره بادوم زمینی و کاکائو بود.
بقیه دلمه‌هام آوردم برای مامان...
شام هم مامان قرمه‌سبزی درست کرده بود.
باقی موارد چالش هم عصر انجام دادم و تمام.
روز ۵۵ هم گذشت و تیک خورد.✅️
