خواندن ۳ دقیقه·۲ سال پیش

چالش ۷۵_۵۳

تابش نور خورشید از لای پنجره نیم باز اتاق افتاده رو فرش قدیمی و کهنه‌ای که از خونه آقا حسن آوردم(پدر پدرم. همون که دو روز پیش گفتم، معروف بود به حسن شیخ) همینجوری که دمر دراز کشیدم و کتاب می‌خونم. ذهنم این طرف و اون طرف تو کائنات چرخ چرخ می‌خوره. از صبح همش دارم فکر می‌کنم. به چیزای مختلف... مثلا یکیش همین موبایل و فضاهای مجازی. دارم فکر می‌کنم نیاز دارم فاصله بگیرم ولی یه چیزی تو سرم مقاومت می‌کنه و نمی‌ذاره به کل رهاش کنم. کوتاه میام، زورم بهش نمی‌رسه. با خودم میگم خب باشه ولی دو روز در هفته بدون گوشی باش. حتی عکاسی هم نکن.(تمام عکسایی که می‌گیرم با همین دوربین گوشیه) میگم فقط در دو صورت اجازه داری دست بهش بزنی. یک اگه خواستی کتاب بخونی و دو وقتی که خواستی تمرین زبان کنی. حتی پادکست هم گوش نکن. خواستی چیزی یادداشت کنی تو دفتر بنویس. سرچ نکن سوال بپرس. با آدمای نزدیکت معاشرت کن. رها کن این صفحه‌ی روشنو که بردتت تو چاه تاریک و عمیق تنهایی...
بی‌انصافی نمی‌کنم درباره خودم. واقعا مدت‌هاست که اکسپلور اینستا رو باز نکردم. توئیتر نرفتم و الکی تو پینترست وسط تصویرای جذابش گموگور نشدم. یوتوب وقت تلف نکردم و اگه لازم بوده فقط سرچ کردم و همون مورد خاصی که دنبالش بودم رو دیدم و اومدم بیرون...
با این وجود دلم می‌خواد دست کم دو روز آخر هفته رو بدون گوشی بگذرونم. داشتم فکر می‌کردم اصلا شاید چالش بعدیم همین باشه.

بعد به روابطم با آدما فکر کردم. اینکه کی کجاست و من دیدم نسبت به ارتباطم با اون آدم چیه!
به اینکه رفتار آدما چرا تا حد زیادی می‌تونه رو خلق و خوم اثر بذاره. یه حرکت کوچیک منو به عرش می‌بره و با یه حرکت کوچیک دیگه با مخ می‌خورم کف آسفالت و له و لورده میشم. اتقاق تازه یا جدیدی نیفتاده ولی این حالتم کلافم کرده.
گاهی پیش میاد که مدتی رو تنها و در سکوت و انزوای خودم می‌گذرونم. اولش خیلی سخته برام ولی کم‌کم بهش عادت می‌کنم و یهو همه چی خوب و قشنگ میشه. انرژی دارم، حالم خوبه، سربه‌سر می‌ذارم و شوخ و شنگ می‌شم. بعد یهو شلوغ میشه و من هم استقبال می‌کنم. دلیل اصلیش رو نمی‌دونم ولی خب اینکارو می‌کنم. حالا اصل ماجرا از اینجاست. جزئیات در رابطه برام پررنگ و با اهمیت میشه. (دوست، رفیق، خانواده‌، همکار و حالا هر کسی که تو اون زمان ارتباط بیشتری باهاش دارم، می‌تونه تو این دایره قرار داشته باشه.)
کوچکترین حرکت‌ها می‌تونه کل روزم رو خراب کنه. از این حال هیچ خوشم نمیاد و اصلا اینجا دارم می‌نویسمش شاید ذهنم روشن بشه و بتونم از خودم عبورش بدم و با خودم به صلح برسم.

قرار ندارم. حوصله ندارم. گیج و گنگم. و دلم چیزی نمی‌خواد. هیچی... وقتی داشتم این جمله رو می‌نوشتم کمی مکث کردم، که شاید چیزی بخواد ولی هیچی نخواست... از اون وقتاییه که کلمه‌ها تو سرم پرواز می‌کنن و یه جا آروم نمی‌گیرن.
هنوز یه ساعتی از کارم مونده ولی انگار با چسب، چسبوندنم به مبل. سنگین و گرخت شدم. نمی‌تونم پاشم.

تا اینجارو قبلا نوشتم. از اینجارو حالا دارم می‌نویسم.

می‌دونم باز دیروقته و نباید تا الان بیدار می‌بودم. کار رو تموم نکردم و افتاد به صبح فردا...

امروز هم بعد مدت‌ها تا ۸ صبح خواب بودم. جا داشت بیشتر هم بخوابم ولی خب کار مگه ميذاره. میل به چیزی نداشتم، بس همون دم اول نشستم سر کار. فک کنم نزدیکای ۱۰ بود که یه صبونه سریع و ساده خوردم.