کلافگی و سردرگمی عین زنجیری به دست و پای ذهنم پیچیده شده و نمی‌ذاره تکون بخورم.
خسته شدم. روزی نیست که چیزی گرون نشه. روزی نیست که این سیاست بی‌همه چیزِ زشت و دیو سیرت و پیرو فرتوت داستان جدیدی از آستین خودش بیرون نیاره و ما رو به سمت تباهی سوق نده. هر روز اخبار ناراحت کننده. هر روز غمِ نان. غصه‌های جورواجور و رنگانگ...
چرا؟ چون می‌خوان قدرت منطقه باشن؟ هیچی نیستن، حتی هیچی هم نیستن.
خستم از این بی‌ثباتی، از اینکه حتی نمی‌تونی یک برنامه دو ماه مالی داشته باشی. سفره‌ها هر روز کوچکتر میشن و حالا صدا از این طرف و اون طرف بلنده که ما هم باید مثل فلان و بهمان مقاوت کنیم. برید به درک...
من فقط یک زندگی آروم می‌خوام که به لطف شما اجانب باید به گور ببرمش.
از کسایی که تطمیع میشن و به همین واسطه حمایتشون رو از این کثافت‌کاری‌ها برنمی‌دارن، ناراحت نیستم. اونا خودشونو به پول فروختن و به هر حال وظیفه دارن که همیشه خودشون رو حامی نشون بدن و از هر رنجی که به مردم تحمیل میشه حمایت کنن. از اونایی دلم می‌گیره که قلبشون رو، روح و دلشون رو گذاشتن وسط، و این نامردا به همین چیزا زندن... به همینا سال‌هاست که قد عَلَم کردن و جرات می‌کنن هر کاری با بقیه بکنن. به قیمت له شدن بقیه بگن ما سری تو سرا داریم.
متاسف میشم برای کسایی که اینارو قرآن و حق می‌دونن. در حالی که اینا گرگن در لباس بره. اینا عمروعاص زمانه‌ن.
چیزای زیادی هست که دلم رو به درد آورده. ولی چه سود از گفتن!
امروز روز بدی بود. با اینکه برف بارید. روز بدی بود با اینکه همه چیز به نظر آروم می‌رسید. سعی کردم یه کاری کنم تا شاید راه نجاتی از این حال بد حالی باشه. برای آسنی کار ضبط کردم و بعد پاکش کردم. بی‌نتیجه، بی‌حاصل بود تلاشم... خواستم با دوستام حرف بزنم شاید آروم شم. اما خب نشد. اون طفلیام گناهی ندارن که هی بخوام در گوششون غرغر کنم. تنها تصمیمی که گرفتم این بود که باز هم خشمم رو فرو بدم. ساکت و چراغ خاموش عبور کنم و بگذرم.
برای اغلب انسان‌ها چیزهای مهم و قابل تأملی وجود داره. که ممکنه همون برای عده‌ای دیگر بی‌اهمیت و فاقد ارزش باشه. شاید غم دیگران بزرگ‌تر هم باشه. رنجی که می‌برن بیشتر و ناگفتنی‌تر هم باشه. پس بیخیال...
چالش همچنان به قوت خودش باقیه، فقط شرح حالش با جزئیات حوصله‌م رو سر می‌بره. فقط رمز موفقیت در این زمینه، تکراره، همین و بس...
راستش می‌خوام اینجارو دفتر چرک‌نویس خودم بدونم و بدون حس عذاب فقط برای دل خودم بنویسم.
هر روز چند خطی سیاه کنم. بلکم دلم قرار بگیره...
