از اونجایی که شبا واقعا ذهنم خاموش میشه و سخت می‌تونم بنویسم. پس طی روز پیش‌نویس می‌کنم و شب فقط منتشرش می‌کنم.
تو این مدت تقریبا دستم اومده که برای اجرای برنامه‌ها حواسم باید به چه چیزهایی باشه. قبل از این هر کاری می‌کردم وقت کم میوردم و هر روز کارها روی هم تلنبار می‌شد و من هم فقط خسته و کلافه بودم.
یکی از چیزهایی که بهم کمک کرد تا این مشکل رو تا حدودی برطرف کنم، نوشتن بود. و این مرور شبانه‌ی روند روزم، باعث می‌شد دید بهتری نسبت به برنامه‌ریزیم داشته باشم. مثلا زمانی بود که من ساعت ۹ تا ۱۰ صبح می‌رفتم باشگاه و تا بیام برسم خونه ساعت یک بعدازظهر بود و تا ناهارو آماده کنم و دوش بگیرم یه استراحتی کنم رسما ساعت ۴ عصر بود و من جز یک باشگاه رفتن کار دیگه‌ای انجام نداده بودم. اما از موقعی که صبح زود بیدار میشم و نهایتا تا ۷ می‌رسم باشگاه شرایط خیلی فرق کرده. دیگه آخرش تا ساعت ۱۰ برمی‌گردم خونه و باقی روز رو برای کارام نگهداشتم.
یاد گرفتم باید کارها رو به دو دسته اصلی و فرعی تقسیم کنم و تا قبل از اینکه کارهای دسته اصلی انجام نشدن روی کارهای فرعی تمرکز نکنم.
مواردی که باعث خستگی میشه رو به حداقل برسونم.
و یک مورد خیلی مهم سطح توقع و انتظارم رو نسبت به توانایی و زمانم در نظر بگیرم، و از خودم انتظارات ماورائی نداشته باشم. حرکت با سرعتی آهسته ولی پیوسته...
در حال حاضر هم نمی‌تونم بگم کاملا موفق شدم، اما می‌تونم بگم در مسیرش هستم.
دلم می‌خواست کل روزم اینجوری می‌گذشت ولی خوب جورای دیگه گذشت و حقیقتش صداها منو اذیت می‌کنه و انرژیم رو می‌گیره. مثلا اینجا تلویزیون همیشه روشنه و صدا میاد. پسرا (برادرزاده‌هام) مدام در حال شیطنت و یا یکه به دو کردنن و اینم تولید صدا می‌کنه و مامانشون هم که نگم دیگه...
صب تا بیدار شدم رفتم سر وقت بوکمارک بازم تموم نشد. همه که بیدار شدن صبونه خوردیم و کلا به حرف زدن و بودن گذشت. تا ظهر که ناهار خوردیم و یکم استراحت کردم و بعدش کتاب خوندم. برای فعالیت بدنی با بچه‌ها رفتیم پارک هم اونا بازی کردن هم من ورزش... برگشتم خونه و زبان خوندم. عکس از غذاها نگرفتم چون دیگه نمی‌خوام وقتی جایی هستم از خوراکی‌ها عکس بگیرم حس می‌کنم روی خوشی نداره.
امروز یه جورایی عجیب بود. احوالاتم مدام در حال تغییر و در نوسان بود. خوشحالی و غم، دلتنگی، ناامیدی، آرامش و گاهی کلافگی... معجون غریبی بود.
روز ۴۸✅️
