چالش ۷۵_۴۷

روز نسبتا شلوغی داشتم. تقریبا از کیفیت روزم راضی هستم.

یک فیلم ۲:۳۰ دقیقه‌ای دیدم و فقط یه جمله ازش منو گرفت.

اگه هميشه برای زندگیت برنامه داشته باشی، هیچ وقت نمی‌تونی زندگی کنی.

و این به نظرم درست میاد. زیادی ماشینی بودن و برنامه داشتن ما رو از اصل زندگی دور می‌کنه.

شاید بهتره تجدید نظر کنیم و یه بازنگری به کل زندگیمون تا اینجا و روند و ادامه‌ش در آینده داشته باشیم.

به نظرم زیادی جدی گرفتیم همه چیو...

شاید بد نباشه یکم وا بدیم. روزای بدون برنامه‌مون رو بیشتر کنیم. برنامه‌های کمتری داشته باشیم و بذاریم گاهی هم زندگی معمولی پیش بره. اصلا هر جا خواست مارو ببره، به هر جایی که دلش خواست.

چرا انقدر دست و پای بیهوده می‌زنیم!

یه چیزایی رو می‌خوام بصورت عملی انجام بدم.

مثلا چی؟

مثلا سخت نگرفتن.

تو چیا؟

خیلی چیزا...

مثال:

لباس پوشیدن. مهمونی دادن. سفر رفتن. انجام کارهای مختلف.

هر روز نیاز نیست یه تیپ بزنی بری بیرون. راحت بگیر، چه اهمیتی داره تکراری پوشیدن‌! اصلا چه اشکالی داره واقعا؟ چرا انقد زحمت می‌دیم به خودمون! تمیز و مرتب بودن کافیه به نظرم...

من خانواده‌ی تجملاتی دارم. می‌خوام به عنوان اولین نفر تو مهمونیا ساده برگزار کنم همه چیو و به جاش تفریح و سرگرمی بیشتری رو فراهم کنم. تا بیشتر خوش بگذره. می‌دونم این سخته برام چون اینجوری بزرگ نشدم ولی نمی‌خوام دیگه اونشکلی ادامه بدم.

سفرهای ساده و بدون وسایل اضافه با حداقل‌ترین چیزای موجود...

دلم می‌خواد از بندی که زمونه به دست و پام بسته خلاص شم.

همین...