چالش ۷۵_۴۶

تو دوران تحصیلی هر وقت نمره امتحانی رو ۱۶ می‌گرفتم می‌فهمیدم که دارم افت می‌کنم تو اون درس، پس تلاشم رو چند برابر می‌کردم تا نمره‌م از ۱۸ به بالا باشه.

حالا نمره و امتحانی در کار نیست اما می‌تونم روند پیشرفتم رو ارزیابی کنم. خب متأسفانه باید بگم هیچ چیز قابل بیانی ندارم. نه که پیشرفتی نکرده باشم، ولی خیلی لاک‌پشتی دارم جلو می‌رم. راستش زیادی لاک‌پشتی...

به خودم می‌گم دختر تو که داری وقت میذاری، مفیدتر و بهتر انجامش بده. این شد که انگیزه‌م برای ادامه‌ی کار و صد البته بهتر انجام دادنش، بیشتر شده.

نمی‌خوام ادای تلاش کردن رو دربیارم. باید واقعا تلاش کنم. برای چیزی که می‌خوام باید لیاقت و جنم خودمو ثابت کنم. باید نشون بدم که همش حرف نیست و من توانایی رسیدن به آرزوهامو دارم.

اولویت‌بندی، برنامه‌ریزی، پشتکار و تلاش و تعهد منو به سمت هدفم می‌بره.

خسته شدم استراحت می‌کنم و باز ادامه میدم. اما رها کردن نداریم. نقو نوق و غرغر کردن آزاده ولی اجازه نداری بزنی زیر میز و قول قرارات با خودت...

امروزم با گفتگو با دوستام شروع شد و با همون هم تموم شد. داشتن دوست مناسب یک هدیه‌ست.

احتیاج به یک لیست دارم. که کارهای آخر سال رو بدونم.

فردا تهیه‌ش می‌کنم. امروز هم تقریبا روز شلوغی بود. یکم از کارهام هم موند و افتاد به فردا چون باید برای عیادت تا تهران می‌رفتیم.

اما به هر صورت کارهای چالش تیک خورد.