
میدونید چیه به نظرم تمام ماجرا به داشتن یار، رفیق و دوست خوبه... اگه مناسبت باشن و با هم مچ باشید دیگه هیچی نمیتونه از زندگی دلسردمون کنه. چیزی نمیتونه ما رو از حرکت بازنگهداره. سختیها برامون چالشهای سادهای میشه که به حتم ازشون عبور میکنیم. حمایت، دلگرمی، درک متقابل، شناخت، مکالمه، امن بودن و عشق ورزیدن، اینا تمام ماجرا هستن.
خب بریم که روزمو بگم براتون... صب مثل اکثر وقتا ۵ بیدار شدم.

من واقعا دوست داشتم و دارم که صبح زود بیدار شم اما تصمیم رو ساعت ۶ بود نه یک ساعت زودتر. حقیقت استقبال میکنم که زودتر بیدار شم ولی خب دیگه واقعا ۸ یا ۹ شب که نمیتونم بخوابم. و یکم نگرانم که بدنم واکنش بدی به اون یکی دو ساعت کم خوابی نشون بده. مثلا چند روزی هست که اصلا احساس سیری ندارم. غذا هم خیلی خوب میخورم. ولی اون حس خوب سیر بودن رو ندارم و این خیلی بده. فکرم میکنم مال همین ساعت خواب باشه.
به هر حال ۵ بیدار شدم. از ۶ از زبان خوندم تا ۷... بعدش صبونه آماده کردم.

صبونه رو خوردم زدم بیرون که برم باشگاه. این چند روز از اون کوچه جدیده که پیدا کردم رفت و آمد میکنم. هم خلوته هم توش پر از خونههای ۵۰ سال قبله خیلی حسشو دوست دارم.

تمام این درو پنجرهها انگار با آدم حرف میزنن. اصلا ببینیدش چقد خوبه...
خوب امروز مربی بهم رحم کرده بود و تنرینم یک ساعتو نیم بیشتر نشد. تا برسم خونه ساعت ۱۰ بود. چون خونه رو بهم ریخته بودم، اول از همه دست بکار جمع کردن خونه شدم. کارا تا ساعت ۱۲ تموم شد. تا ناهار اماده شه کمی استراحت کردم و با دوستام گپ زدم.


بعد از ناهار اولین کاری که کردم این بود که قصه جدید رو آپلود کنم.

قصهای کوتاه از شنگول و منگول... کار بعدی در رابطه با رویاپردازی هست.
بعدش هم یه کتاب کودک خوندم تا معرفیش رو بذارم تو پیج اینستا آسنی. بعد هم کتاب اصولگرایی رو خوندم. به نظرم کتاب مفیدی میاد. برای استراحت یه قسمت دیگه از سریال افعی تهران رو دیدم. و عصرونه خوردم.

ساعت ۵ عصر بود که دراز کشیدم و وقتی چشم باز کردم دیدم ساعت ۷ شده و من بیهوش شده بودم. خیلی چسبید. بعد از مدتها بود که توی روز میخوابیدم. ساعت ۸ یه جلسهای داشتیم که تا ۹.۳۰ زمان برد و یکم خستم کرد. تا تموم بشه شام رو آماده کردم.


حسابی هوس ساندویچ کرده بودم. فقط مرغ چرخ شده و پیاز هست که با روغن خیلیییی کم پخته شده.
داره بارون میباره و آسمون روشنه. به آدمای اطرافم فکر میکنم و از داشتن تکتکشون خوشحالم. و به یه چیز دیگه هم فکر میکنم. به اینکه یکی دو نفر هستن که به نظرم باید رابطه رو کم یا قطع کنم باهاشون. چرا؟ چون مناسب همدیگه نیستیم برای دوستی و رفت و آمد. از آدمای رک که بدون در نظر گرفتن ادب حرف میزنن باید دوری کرد. از کسایی که نگاه از بالا به پایین دارن. اونایی که احترام و معرفت سرشون نمیشه. به نظرم زندگی خیلی کوتاهه و حیفه که با آدمایی که دلخواهمون نیستن بگذرونیمش.
تو تمام این سالها آدمای اشتباهی رو به غلط به زندگیم راه دادم. درباره گذشته کاری نمیتونم انجام بدم. ولی در رابطه با حال و آینده واقعا دیگه نمیخوام اجازه بدم که چنین مواردی تکرار بشه. و خیلی خوشحالم که این دو سال اخیر بودن کسایی که ارتباط باهاشون داره بهم کمک میکنه تا خودم هم آدم بهتری باشم. از بودن باهاشون لذت ببرم. و زندگی رو ازشون یاد بگیرم.
دوست داشتم وقت میشد و پستای آسنی رو هم میذاشتم ولی خب جلسه طولانی شد و دیگه تمرکز کافی برای چیزی ندارم. و فقط به خواب نیاز دارم.
آب همدو سه روزی هست سخت میخورم. ولی میخورم.
روز ۴۵✅️