جمعه اون طرف خیابون یه نظر دیدمش. پرت شدم به بیست سال قبل... چیه این خاطرات! چرا بعضیاشون انگار که همین دیروز بوده! چرا با گذشت این همه سال، هنوز با دیدن، حتی به یک نگاه از دور همه اونچه گذشته به مغزت هجوم میاره!
به هر حال به نظرم بهتره گذشته‌ها رو به گذشته بسپریم.
دیشب مهمونی برگزار شد. خوب بود. فقط برای امروز دنیایی از کار ردیف شد. همینکه مهمونا رفتن پریدم تو جام و خوابیدم و تمام کارها رو موکول به امروز کردم.
تمرین امروز فوق سخت بود و حسابی رمق از جونم گرفت. با اینکه عادت ندارم توی روز بخوابم ولی این دو روز سر ظهر بیهوش شدم. منم مقاومتی نداشتم و اجازه دادم بدنم خستگی در کنه و تجدید قوا کنه.
بیدار شدم و دیدم از گشنگی الانه که غش کنم. از شام غذا مونده بود، همونو یخ یخ خوردم. یکم که گذشت شروع کردم به جمع و جور کردن خونه. سه ساعتی زمان برد و چون مشغول شنیدن "صحرای محشر" بودم، میشه گفت خیلی متوجه گذر زمان نبودم.
بعد از تموم شدن کارها دوش گرفتم و بالأخره یه وقتی پیدا کردم تا بعد از ده روز لاک بزنم. این کار مورد علاقمه..
اتفاق و جریان خاصی نداشت امروز... غیر از اینکه روز خوبی بود و دوسش داشتم. به کارهام رسیدم و استراحت کردم و حس خوبی دارم.
بازم ته گلوم احساس درد خفیفی دارم.
راستش بازم عکس نگرفتم از چیزی، اما از گالری چندتایی جدا کردم.
عکسای زیادی دارم از غذاها... امروز متوجه شدم و چون از اینکار هم لذت می‌برم، خوشم اومد از دیدنشون...
کتاب "اتاق شماره ۶" هم می‌خونم. دوسش دارم. ۳۰ص مونده تا این داستان تموم شه.
می‌دونم که غم و شادی با همه. می‌دونم گاهی خوشحالیم و گاهی غمگین و این امری غیر قابل اجتنابه. فقط دلم می‌خواد لحظاتی که آرامش داریم یکم بیشتر کش بیاد و لحظاتی که غمگینیم زودتر بگذره.
به دنبال آرامش بی‌پایان می‌گردم و شاید یار در خانه استو ما بی‌جهت گرد جهان می‌گردیم...
