من میگم حرف بزنیم. اگر رابطه‌ای برامون مهمه حرف بزنیم. آروم و شمرده حرف بزنیم. بدون قضاوت، بدون متهم کردن همدیگه. انتخاب کلمات و نحوهٔ بیانش مهمه. می‌دونم که به نظر سخت می‌رسه. راستش واقعا هم سخته، اما همونطور که قبلا بارها گفتم هر کسی سختی خودش رو خودش انتخاب می‌کنه. حرف زدن سخته، حرف نزدن و خودخوری هم سخته. دیگه انتخاب با خودمه کدوم سختی رو انتخاب کنم.
شاید دفعات اول به نظر برسه که حرف زدن کار بیهوده و عبثی هست، اما واقعیت اینه که اینطور نیست. من حتم دارم که یه جایی بالأخره جواب میده. اینکه ارزش صبر و تلاش رو داره یا نه! بازم به انتخاب خودمون بستگی داره. به اینکه اون رابطه و اون آدم تا چه حد مهمن و کجای زندگی ما هستن.
امروز هم چالش رو پیش بردم. با اینکه واقعا خستم ولی خب چون فردا روز استراحته فکر کردم شاید نیروم برگرده و بتونم ادامه بدم.
البته که فردا هم روز شلوغیه و احتمالا ساعت کمی برای استراحت داشته باشم.
امیدوارم شنبه رو پر انرژی شروع کنم.
از غذاهای من درآوردی خودم :)
