امروز ساعت ۶ از خواب بیدار شدم و روزم شروع شد. اولین کاری که کردم این بود که تو صفحه بوکمارکا یکم فعالیت کردم و یه پست گذاشتم.
بعدش یکم بوکمارک دوختم، از همین طرح یه سفارش دیگه گرفتم.
ساعت ۸ صبونه خوردم.
بازم نشستم سر دوخت و دوز تا ساعت ۱۰:۳۰
بعدش با ساحل قرار خوانش داشتیم. که به نظر هر دومون خوانش رو تعطیل کردیم و اون زمان رو به صحبت و معاشرت با هم گذروندیم.
حسابی بهمون چسبید و باز آرزو کردم کاش انقد از هم دور نبودیم. می‌دونی وقتی مطمئنی کسی که باهاش حرف میزنی می‌خواد که تو رو بشنوه، حالا از هر چی که بگی و هر چقد که زمان ببره... این حس باعث میشه تو خودت باشی، سانسور نکنی و فاکتور نگیری. گاهی که حالم خیلی بده خودم می‌فهمم که بخاطر حرف نزدنه... شاید اتفاق خاصی هم نیفتاده باشه ولی وقتی کسی نیست که حتی روزمره معمولیت رو براش تعریف کنی، وقتی کسی نباشه که تو رو بشنوه، انگار میفتی تو چاه عمیق تنهایی... خود به خود کلافه و افسرده میشی... این حرف و زدن و این شنوا بودن مهمه. حالا فکر کن بهترین‌ها برات اتفاق افتاده ولی یه گوش شنوا داری یه کسی که باهاش حرف بزنی. واقعا اون وقته که هیچی نمیتونه از پا بندازدت... اگه داریش قدرش رو بدون و اگه نداریم پیداش کن.
امروز در حال دوخت و دوز دو اپیزود هم از پادکست هرکول شنیدم. پادکست مفیدی هست و اگه به بدنسازی علاقه دارید از دستش ندید.
اینکه میفهمی پشت سر اتفاقات چه چیزایی هستن جالبه و من بعد از اینکه کاری رو نادانسته انجام میدم و بعدش همچین چیزی می‌شنوم خوشم میاد ازش.
ساعت دو شده بود و باید میسشتم سر کارم...
این همون سالاد من درآوردیه ست. کاهو، خیار، هویج، ماست یونانی، فلفل، نمک و عدس پخته... یه ظرف پر از این ۴۰۰ کالری و نزدیک ۴۰ گرم پروتئین داره...
به فواصل زمانی از کارم دست می‌کشیدم و موارد چالش رو انجام می‌دادم. اول ورزش، بعد کتاب... تا ساعت ۸ کار کردم و کار به نیمه رسید تقریبا. چون با خودم قرار گذاشتم که بیشتر از ۸ کار نکنم. آخر هفته‌ها رو هم کلا تعطیل کردم.
خسته بودم و کمرم درد می‌کرد ولی باید زبان می‌خوندم. شام رو آماده کردم و نشستم به خوندن.
اینم چیز خاصی نیس نون پروتئینی با گوجه و سیب‌زمینی پخته و تخم‌مرغ آب‌پز له شده ست.
از ساعت ۹ هم دارم خمیازه می‌کشم ولی باید اینجا می‌نوشتم. چیزی نمونده دیگه ساعت ۸ بخوابم😅
اینکه بهترین و بدترین خاطره عمرت در یک روز اتفاق بیفته حس عجیبیه. دیروز گریه نکردم، شاید خیلی به روزایی که گذروندم حتی فکر هم نکردم. فقط دلم تنگ بود برای آدمی که دیگه نیست. برای عزیزی که هیچی از بودنش نفهمیدم و حالا دیگه برای همیشه ندارمش. ولی با خودم گفتم اشتباه کردم که وقتی بود متوجه این بودن نشدم. حالا که رفته عمیقا رنج می‌برم از اینکه نیست. ولی نمی‌خوام در ادامه باز همین باشم. قدر داشته‌هام رو می‌دونم. این شعار نیست، حرف نیست. این عین حقیقته... همینکه کمتر عصبی میشم، صبورترم، وقتی با اونایی که دوسشون دارم وقت می‌گذرونم، اون موقعی که باهاشونم می‌خوام تمام و کمال باهاشون باشم. سرم تو گوشی نباشه. حواسم به جمع باشه. می‌دونی اگه در لحظه حواست به بودن آدما نباشه بعد چیزی جز حسرت نخواهی داشت.
گفتم گوشی خوشحالم که چهل روزه وارد اکسپلور اینستا نشدم و ساعات خیلی محدودی از این اپ استفاده کردم. اونم بیشتر برای معاشرت بوده تا هدر دادن وقتم. توئیتر رو اصلا چک نکردم. استفاده از اغلب فضاها رو کم کردم و از این کارم راضی هستم.
زندگی همیشه اینشکلیه که اگه تو زمان حال زندگی کنی چیزای قشنگی داره که بهت بده.
یه چیز دیگه بگم و تمام. من عاشق این بخش از آشپزخونه کوچیکمم... نه بخاطر اینکه عاشق ماگم... بخاطر اینکه هر کدوم از اینارو عزیزی بهم هدیه داده و هر بار که در این کابینت رو باز می‌کنم مجموع این‌ها دلم رو لبریز از احساس می‌کنه...
کالری دریافتی امروز ۱۴۰۰ کالری و ۸۰ گرم پروتئین
روز سی‌وهفتم✅️
