دیشب یه جوری افتادم که تا خود صبح هیچ نفهمیدم. این کار خستگی نیست. به نظرم بیشتر تاثیری بود که روح از طبیعت دریافت کرده بود. به همچین خوابی نیاز داشتم. مدتها بود که انقدر عمیق و راحت نخوابیده بودم.
با اینکه جمعه بود صبح همون ۶ بیدار شدم. یه پست برای صفحه بوکمارکا گذاشتم. یکم چرخ چرخ کردم و میشه گفت هیچ کار خاصی نمی‌کردم. فقط بودم. جمعه‌های تنهایی رو دوست ندارم. درسته که قرار بود عصر مهمون داشته باشم ولی خب کل روز که تنها بودم. دلم گرفته بود و هیچ ایده‌ای برای گذروندن روزم نداشتم.
مگر انجام چالش...
به خودم گفتم کاری ازت برمیاد؟
+فک کنم آره
برای اینکه مودم بیاد بالا موسیقی گذاشتم و نشستم لاک زدم.
بعدش ورزش کردم. همراه باهاش رقصیدم و با خواننده دم گرفتم. ولی میدونی چیه تمام مدت یه غمی ته دلم داشتم. با خودم گفتم آخه ینی چی که خودم باید حال خودمو خوب کنم...
کم نیوردم. کتابمو خوندم و باز تصمیم گرفتم یسری چیزایی رو از خونه حذف کنم. ولی اینا جلو دری نیستن. گفتم جمشون کنم بدم به کسی... تا کتاب تموم شه وسایل خونه منم تموم شده.🤭
چرا عکس نمی‌ذارم؟ چون دو روزه میل به غذا ندارم. امروز جز یه تیکه کیک و یدونه سیب و یه تیکه نون چیزی نخوردم. اونام زوری زوری خوردم ضف نکنم و الا میلی نداشتم.
ساعت ۱۱ رفتم بیرون و یه تابی خوردم تو محل. خرید کردم و اومدم خونه. جمعه بود و چیز جالبی گیرم نیومد و چون ماشین ندارم خیلی دور نرفتم. با دست پر نمی‌تونستم بیام.
برای مهمونی عصر کلی ایده تو ذهنم داشتم. ولی حال پکرم مانع انجامشون شد. فقط تونستم کیک بپزم و یه میز کوچیک برای پذیرایی آماده کنم.
ساعت ۴.۳۰ دیگه کاری نداشتم و قبلش زبان رو هم خونده بودم. پس منتظر نشستم تا بچه‌ها بیان...
وقتی اومدن انگار دنیا رو بهم داده بودن. فکر نمی‌کردم تا این حد ذوق‌زده بشم. زمان بسرعت گذشت و خواب و رویایی به نظر می‌رسید این دیدار...
خیلی زود تموم شد و به خاطره‌ای بدل شد.
به نظرم خیلی قشنگه که گل میارن برات. بیاید این کارو زیاد انجام بدیم.
ما از یک گروه کتابخونی با هم آشنا شدیم. تا وقتی بچه‌ها اینجا بودن حالم خوب بود. اما همینکه پاشونو از در گذاشتن بیرون باز همون حال پکر کل روز اومد سراغم. دو ساعت تمام همونجوری رو مبل نشستم و وقت تلف کردم. ۱۱ پاشدم و خونه رو جمع کردم.
شام نخوردم. دلم چیزی نمی‌خواست. فقط آب خوردم که چالش بهم نخوره.
حتی یادمون رفت یدونه عکس دسته جمعی بگیریم. من فکر می‌کنم این فراموشی از بابت هیجان دیدار بود. یعنی در مورد خودم که اینطور بود.
غمی که حسش می‌کنم، غم ناراحتی نیست. اذیتم نمی‌کنه. فقط آرومه، یه گوشه نشسته و نگاه می‌کنه. چیزی نمی‌خواد، حرفی نمی‌زنه. گله‌ای نمی‌کنه. فکر می‌کنید این مرحله‌ای از سِر شدن و بی‌حسیه؟؟؟
ساعت داره ۱۲ میشه و باید پست رو منتشر کنم.
پ‌ن: موسیقی که در ابتدا گذاشتم رو صب از تو اینستا پیدا کردم و تکرار و تکرار و تکرار...
احتمالا وقتی
دردها حمله می‌کنن بهت
من خیلی دور از توئم
زیر درد‌های خودم
احتمالا وقتی
از درد میوفتی رو زانوت
من خیلی دور از توئم
روی زانوی خودم
فقط یادت نره...
تو واینستادی یه نفره
یکی داره شبیه خودت
از این کوه و دره می‌گذره...
منو یادت نره...
چالش ۷۵ در روز ۳۵ خودش به اتمام رسید.✅️
