با خستگی بسیار این متن رو می‌نویسم.
دیشب خیلی کم خوابیدم. صب ساعت ۶ هم با یسری از بچه‌ها رفتیم کوه و عصر برگشتیم و تمام مدت راه رفتیم. مسیر خیلی سخت بود. برف گرفت و حسابی هوا سرد بود. پاهام بشدت خستس...
وقتی قرار باشه جایی برم اغلب خیلی زودتر از همیشه بیدار میشم. اگه گردش و تفریح باشه که قطعا با میل و رغبت بیدار میشم و اصلا خواب به چشمم نمیاد.
اول رفتیم خونه مادربزرگه که همه بیان. این لقمه‌ی نون و پنیر و خرما رو برا صبونه خوردم.
خیلی ذوق داشتم زودتر بریم.
روز نسبتا سردی بود و اگه راه نمیرفتی حسابی سردت می‌شد.
دیدن مه همیشه برام رویایی و قشنگه...
ببین چقد به آسمون نزدیک بودیم 🥹
ابرها هم هر لحظه دلبرتر میشدن.
سراسر زیبایی بود و زیبایی...
بعد از کلی راه رفتن یکم نشستم و دل سیر به منظره نگاه کردم. یه خرگوش هم دیدم که خیلی سریع جست زدو دور شد.
برف گرفت و سرما نذاشت که بیشتر بتونم بشینم. به ناچار بلند شدیم و به مسیر ادامه دادیم.
زیبا نیست!
برای اولین بار قارچ هم پیدا کردم😀
ساعت ۵ بود که برگشتیم و تا من بیام به خونه برسم ساعت ۱۰ شب شده بود.
زبانم رو هم همونجا وقتی کوتاه پیمایی می‌کردیم خوندم. کتابم رو هم که همون سر صب قبل از اینکه از خونه بزنم بیرون خوندم. آب هم داخل کوه کم خوردم ولی تا رسیدم پایین کوه جبرانش کردم. ورزش هم گذاشتم به حساب همین کوه پیمایی طولانی و سخت...
میل به شام نداشتم، یه نون و پنیر خوردم. بعد فقط دوش گرفتم و متن نوشتم و خوابیدم. چه خواب عمیق و خوبی بود...
خسته شدم ولی خب ارزشش رو داشت. همه چی قشنگ و تازه بود.
روز سی‌وچهارم هم تیک خورد✅️
زبانم رو هم همونجا خوندم. به هر زحمتی بود به هر حال انجامش
