امروز یه روز فوق عالی بود.
با ساحل قرار گذاشتیم اولین سشنبه هر ماه با هم یه برنامه‌ای بذاریم و همدیگه رو ببینیم. و بعد از دو ماه که کلی مشکلات پیش‌بینی نشده داشتیم، بالأخره ماه سوم این امکان برامون بوجود اومد.
واقعا ذوق دارم برای اینکارا... می‌دونی برای من شبیه خاله بازی دوران بچگیامون می‌مونه. ساعت ۱۰ صبح ایستگاه مترو ابن سینا قرار گذاشتیم. یه کوچولو با تأخیر رسیدیم و از اونجا به بعد با هم بودیم.
اول رفتیم خانه موزهٔ استاد معین...
فقط داخل راهروها و حیاط رو می‌تونید بازدید کنید. خیلی زیبا و جذاب بود. کلی کیف کردم از دیدنش.
بعد از اون دوباره به مترو برگشتیم و رفتیم شهر کتاب. اونجا من دو تا کتاب گرفتم که البته یکیش رو ساحل بهم هدیه داد:)) به عنوان کادو زود هنگام تولدم...
سه جلد هم کتاب کودک گرفتم. هم خودم می‌خونم هم بعدش یکیش رو به مهیار هدیه میدم.
باز برگشتیم مترو. ساحل از خونه لقمه کوکو سبزی که محبوب قلب‌ها و دل‌هاست با خودش آورده بود که از مزه و طعم عالی بود و خیلی چسبید. همونجا روی سکو نشیتم و لقمه‌هامون رو نوش‌جان کردیم. بعد هم رفتیم سمت باغ کتاب. هم خیلی راه رفتیم. هم خیلی حرف زدیم. همیشه من خیلی یخ کردم. چقدر که سرد بود امروز آخه...
تا ساعت ۴ بعدازظهر با هم بودیم و بعدش جدا شدیم.
و در تمام این ۶ ساعت یه نفس حرف زدیم و حرف زدیم. می‌دونید هیچ وقت فکر نمی‌کردم تو این سن و سال هم بشه دوستی پیدا کرد و اونم دوستی تا این حد عالی و بی‌نظیر از جهت...
ساحل خیلی اطلاعات بالایی داره. خیلی مهربون و دلسوزه و قلب خیلی بزرگی داره. تو حرفامون کلی ایده و راهکار بود. از زمین گفتیم و به آسمون رسیدیم.
بیشتر نمیگم می‌ترسم خودم، خودمون رو چشم بزنم.🫠
صبح موقع رفتن نمایشنامه می‌خوندم ولی عصر موقع برگشتن دیدم کارای چالش مونده و خیلی واجبه که انجامشون بدم. پس رفتم سر وقت اونا...
آدم اگه بخواد کاری کنه، می‌کنه. دنبال بهونه و وقت نشد و نرسیدم هم نمی‌گرده.
و یک غروب بی‌نظیر رو دیدم.
باورتون میشه که به همین سرخی بود! اعجاب‌انگیزه واقعا
چند روز قبل هم برای سشنبه ساعت ۹ شب بلیت سینما گرفته بودم.
فیلم هفتاد سی
باید بگم اغلب ژانر طنز ایرانی رو دوست نداشتم. از اینایی که فروش گیشه فقط براشون مهمه. هیچ وقت هم انتخاب من نبودن. اما، خوشحالم که دیشب این فیلم رو دیدم. چون بی‌نهایت باهاش خندیدم. نه تنها من که کل سالن مدام از موج خنده منفجر میشد. و این صدای خنده این صدای از دست رفته برای ما ایرانی‌ها منو به وجد میورد. چقدر احتیاج داریم به خنده‌های از ته دل... و یه تصمیمی گرفتم. که حتی شده برای روغنکاری مغز و ذهنمم که هست هر چند وقت یک بار اینکارو تکرار کنم.
پیشنهاد می‌کنم تا رو پرده سینماست برید و ببینیدش.
این وسط شامو جا انداختم. ۷ که رسیدم خونه خیلی سریع در عرض ۵۰ دقیقه ماکارونی و سالاد رو ردیف کردم. راستش دلم ته‌دیگ ماکارونی می‌خواست و چون بالای ۲۰ هزار قدم راه رفته بودم، این هدیه‌ی جذاب رو به خودم دادم و لذتش رو بردم. جای همگی سبز...
تا از سینما بیایم ساعت ۱۱.۱۵ دقیقه بود و من فقط باید می‌خوابیدم. هیچ کار دیگه‌ای نمی‌تونستم انجام بدم.
یه روز بی‌نظیر و فوق‌العاده شد.
همچین روزایی بیش باد.
