صبح بیدار شدم صورتم رو شستم و دوباره خوابیدم. یهو بیدار شدم ساعت ۷:۱۰ دقیقه بود. بدو بدو یه قهوه درست کردم و زدم بیرون...
اصلا حس تمرین نداشتم. با دو تا از بچه‌هام که حرف زدم اونام همینطور بودن. ولی خب هر طور بود انجامش دادم. برگشتم خونه و سعی کردم رو متنم کار کنم. یه ساعتی نوشتم و بعدش کم‌کم آماده شدم و ۱۲ ظهر زدم بیرون.
و تا برگردم ۷ غروب بود. اینه که خیلی فشرده کارهای چالش رو انجام دادم. با اینکه نه حوصله‌ش رو داشتم و نه می‌فهمیدم چیکار دارم می‌کنم. همینجوری پیش بره چالش بزودی تموم میشه. چون همش فکر می‌کنم کار بی‌کیفیت چه فایده‌ای داره آخه! ولی خب فعلا هم دلم راضی نمیشه زنجیره رو بشکنم.
وقتی می‌رفتم دفتر دکتر انقدر با خودم حرف زده بودم که مغزم در حال انفجار بود. این چند روز خیلی با خودم حرفام رو بالا پایین کرده بودم. اما خب بازم خیلی مطمئن نبودم بتونم درست درمون حرفامو بزنم.
دکتر بشدت صمیمی و دوست‌داشتنی بودن. احساس راحتی داشتم و یکی از سه موضوعی که این روزا باعث رنجش من بودن رو تعریف کردم.
قطعا که در جلسه اول قرار نیست اتفاق خاصی بیفته ولی با این حال خوشحالم که وارد این مسیر شدم. و امیدوارم جواب بده.
خسته و سرماخورده و له افتادم تو جام و مغزم مدام آلارم میده که بسه دیگه نمی‌تونم بیا برو بخواب، بذار استراحت کنم.
روز بیست‌وششم✅️
