
بیدار شدم و هنوز عصبی و ناراحت بودم. تو این فکر یادم که نرم باشگاه ولی یه تَشَر به خودم زدم و گفتم الا بلا مرغ یه پا داره باید بری... بس صبونه رو خوردم و آماده شدم زدم بیرون...

۷.۳۰ برا اون ساعت خلوتی که من دوست دارم یکم دیره. باید تو آماده شدن و رفتن یکم دست بجونبونم. تمرین خوبی داشتم. ساعت ۱۱ بود که رسیدم خونه. هنوز حوصله نداشتم. یه پستی گذاشتم اینستا با این نوشته:
امروز از یه چیزی خیلی ترسیدم...
از اینکه یه روز بیدار بشم ببینم حسی به نور ندارم.
ابرا توجهم رو جلب نکنن.
هوای سر صبح که بهم میخوره با خودم نگم آخیییشششش چه کیفی میده.
شبا به ماه تو آسمون خیره نشم.
برای رد نور بعدازظهر سر حال نیام.
چای آتیشی و سیبزمینی آتیشی دلم نخواد.
باد که پرده رو میرقصونه، دست از کار نکشم و بهش نگاه نکنم.
میترسم روزی برسه که دیگه برای اتفاقای کوچیک خوشحال نشم.
امروز خیلی ترسیدم چون چندتا از اینا اتفاق افتاد.
چند روز پیش کسی بهم گفت: چرا من فکر میکنم تو همیشه عالیایی!
گفتم: چون همیشه یه برش کوچیک از زندگی من که خوشحال و پرانرژیه رو دیدی.
قطعا منم دلتنگ میشم، عصبانی میشم، غصه میخورم، کم میارم... ولی من سختی خودمو خودم انتخاب میکنم.
هیچ چیز تو این جهان نیست که سخت نباشه. همه چیز سخته...
خودت سختی خودتو انتخاب کن.
حالا میخوای تو سختی غصه خوردن و ناراحت بودن بمون و کاری نکن. یا میتونی انتخاب کنی سخت تلاش کنی و به جایی که دوست داری برسی که اینم سختی خودشو داره. خود دانی...
پن: متن بالای نامهای بود به خودم برای دلداری دادن به خودم در روزهای غمگین...
بعد از اینکه این حرفا رو به خودم زدم. پاشدم و صدای موسیقی رو بلند کردم و مشغول شدم. تراپی منم که میدونید چیه اول از همه تمیز کردن خونهس اول یه چیزی خوردم و بعد شروع کردم.

من به این میگم لقمه بهشتی...

کار خونه رو انجام دادم. ناهار درست کردم. کتاب 1Q84 رو خوندم.

خسته بودم ولی کار داشتم. ادیت دیروز رو تموم کردم. یه قصه کوتاه از مهارتها برای آسنی ضبط کردم. کتابمو خوندم، زبان خوندم.

مغزم خاموش شده. برای اینجا نوشتن هم باید قبل از هشت اقدام کنم. ۹ به بعد واقعا نمیفهمم دارم چیکار میکنم.

روز معمولی رو به پایینی بود.
کالری دریافتی امروز ۱۶۰۰ کالری بود و ۱۱۰ گرم پروتئین
روز بیستوپنجم و یک سوم از مسیر طی شد✅️