شنیدین میگن راجع به چیزای خوبی که برای خودتون دارید خیلی با کسی صحبت نکنید! یا حتی میگن، حتی به روی خودتون هم نیارید! میگن بعضیا چشمشون برای خودشون شوره...
من نمی‌دونم این چیزا تا چه حد ممکنه صحت داشته باشه. یا از ریشه و بنیاد غلط و اشتباه باشه. ولی چیزی که هست برای خودم زیاد اتفاق افتاده. کافیه احساس کنم و به روی خودم بیارم که آفرین چقدر خوب فلان کارو انجام میدم. یا مثلا بگم وااای من این چیزو یا اون کارو چقدر دوست دارم. چقد بهم انگیزه میده و برام الهام‌بخشه...
همینا کافیه تا در عرض یه مدت کوتاه زرتم غمسوز بشه و همون چیز مورد نظر از کار بیفته.
یادمه مدت‌ها بود از اینکه عاشق شنبه‌هام کلی کیف می‌کردم و واقعا هم بهترین روزم در طول هفته بحساب ميومد. اما حالاااا...
نه تنها شنبه که کل هفته جذابیت خودش رو از دست داده. مدت‌هاست از ته دل حس رضایت و خوشحالی رو نداشتم. حتی روتینم هم رو هواست. فقط موندم چطوری دارم چالش رو پیش می‌برم. اینم نره رو هوا صلبات...
خیلی وقته یه مطلبی باید بنویسم و مدام پشت گوش می‌ندازم. نه پته، نه گلدوزی و نه شماره دوزی کردم. نه اصلا هیچ کاری برای آسنی انجام دادم. از اون بدتر اینکه برامم مهم نیست. قبلا یه دلشوره‌ای می‌گرفتم الان اونم ندارم.
با توجه به شرایطم و حال روحی که این مدت مدام در حال نوسان بوده، برای مشاوره وقت گرفتم. دیگه کار به جایی رسیده که حل و فصلشون از عهده خودم خارجه...
باید یه جوری انرژی از دست رفتم رو احیا کنم. باورم نمیشه وضعیت الانم. این منم؟ واقعا این منم؟ چقدر برای خودم عجیب و غریب و ناشناخته شدم.
نمی‌تونم مشکلات و ناملایمات رو از خودم عبور بدم. همه چیز در من گیر افتاده و تلمبار شده.
گذر از این موقعیت کمی دشواره ولی امیدوارم با کمک مشاوره ازش عبور کنم.
روز بیست‌ودوم✅️
