راستش دلیلی نمی‌بینم بخوام خودم رو یه آدم خوشبخت خفن جا بزنم، یا یه مشکل کوچیک رو جوری جلوه بدم که انگار آسمون به زمین افتاده. من فقط اینجا از احساساتم می‌گم. از حسم در لحظه. ممکنه گاهی سرحال و پرانرژی باشم و گاهی مودم پائین باشه و بی‌حوصله بگذره.
امروز هم از اونروزای بد بود. روزایی که هی باید حرص بخوری بریزی تو خودت و هیچی نگی. از اینکه نمی‌بیننت و متوجه خستگیات نیستن.
شاید بگید خوب بهشون بگو چرا نمیگی. باید بگم واقعا فکر می‌کنید نگفتم! گفتم و باز هم می‌گم.
اما می‌دونی چیه وقتی زیاد بگی و اتفاقی که باید نیفته بدتر میشی. از طرفی واقعا دلت می‌خواد بعد از اینهمه حرف زدن خودشون توجه کنن. درک کنن که منم پلن‌هایی برای زندگیم دارم و نمی‌تونم همیشه در دسترس و آماده به خدمت باشم. اصلا مشکلی هم نیست اما دلم نمی‌خواد کسی رو ببینم یا مدام با دیگرانی معاشرت کنم.
الان طوری شده که حتی می‌خوام خودمو توضیح بدم و منِ واضحی از خودم ارائه بدم با گارد بالا روبرو میشم.
من فقط دارم دست‌وپا می‌زنم تا بتونم درستش کنم. دست تنها نمیشه. تا وقتی باهات همکاری نکنن نمیشه. تا وقتی متوجه نشن که تو دعوا نداری و فقط می‌خوای بهت کمک کنن، کاری از پیش نمیره...
قیافم آرومه ولی یه نفر مدام از درون داره داد می‌زنه و گلوش رو پاره می‌کنه، در حالی که هیچ کسی جز خودش صداش رو نمی‌شنوه.
اینی هم می‌گذره:))
عادت کردم صب زود بیدار بشم. ۷ به بعد کلا خواب ندارم دیگه.
تا با هم خونه رو جمع کنیم شد ۱۲ ظهر تا ناهارو آماده کنم شد ۲ بعدازظهر...
تا شب هم کار خاصی نبود جز انجام موارد چالش و فکر کردن و فکر کردن و فکر کردن...
و در نهایت روز بیستم ✅️
