وقتی خیلی غمگین و ناراحتی بهترین کار اینه که کاری نکنی. یعنی بذاری اندوه و غمت ته‌نشین بشه، آروم بشی و دریای دلت از تلاطم بیفته. بعد کم‌کم خودتو جموجور کنی ببینی چه کاری از دستت برمیاد. عجله نکنی و به خودت این فرصت رو بدی تا برای شروع آمادگی لازم رو پیدا کنی.
گاهی یک روز زمان و گاهی هم هفته یا هفته‌ها وقت نیاز داری. مسأله اینه که شرایط تا چه حد وخیم باشه یا نباشه.
بیشتر روز رو یه گوشه نشستم و نای اینکه از جام بلند شم رو نداشتم. حالم خوب نبود و بی‌حسی بدی داشتم.
حتی ناهار هم درست نکردم و به نون و پنیر اکتفا کردم.
یا دست و پا شکسته فیلم دیدم یا اینستارو شخم زدم.
ساعت ۳ با ساحل قرار تصویری داشتیم. روز قبل نشد کتاب بخونیم. وقتی اومد یک ساعت فیکس حرف زدیم. حرف زدن جنبه‌های زیادی داره. یکیش اینه که زبون بادبزن جیگره و حالتو جا میاره. این چیزیه که برای اغلب آدما اتفاق میفته. یه چیز دیگه اینه که با حرف زدن زوایای جدیدی از وضعیتی که درش هستی یا اون ماجرایی که مورد صحبته برات روشن میشه. این برای همه نیست.
بعد از اینکه کمی حرف زدیم و چند صفحه‌ای از کتاب "مادام بوورای" رو خوندیم، حالم بهتر شد.
تازه از ساعت ۵ غروب روزم شروع شد.
موزیک گذاشتم و ورزش کردم. دوش گرفتم و بعدش همچنان همراه با همون موزیک شام درست کردم. یه دستی هم به سر و روی آشپزخونه کشیدم. عدس‌پلو رو دم زدم و موزیک رو قطع کردم. زبان و کتاب خوندم و چالش رو به نقطه‌ای رسوندم که ادامه داشته باشه.
یکی از محبوب‌ترینِ محبوب‌ترین‌ها پیش من همین عدس‌پلو عزیز هست.
البته که حتما باید پیاز داغ، خرما، کشمش و گردو و گوشت داشته باشه تا اون عدس‌پلو محبوب من باشه. اگه هیچ کدوم اینا نبود اونوقت باید حتما ماست باشه.
شمع روشن کردن شده عادت هر روز غروبم.
تا حالا جوونه زاموفیلیا ندیده بودم.
دلم می‌خواد بهم برنامه‌هام برگردم و انجامشون بدم. اما هنوز توان و اراده انجامشون به وجود نیومده. دلم برای بوکمارک دوختن تنگ شده. از دو ماه پیش برای آسنی کاری نکردم.
نمی‌دونم کی می‌تونم باز به روتین برگردم. اما تصمیم گرفتم به خودم سخت نگیرم. هیچ جا هیچ خبری نیست. می‌خوام خودم رو رها کنم. امیدوارم زودتر از این وضعیت خارج بشم.
خیلی کم پیش میاد که این حالم تا این حد پایدار بمونه. ولی می‌دونی چیه، شدم شبیه آدمایی که تو رینگ بوکس مشت خوردن. بار اول سریع میپری رو دو تا پات و آماده‌ایی تا ادامه بدی. بار دوم کمی گیج میشی ولی بازم زود خودتو جمع می‌کنی. اما همینکه مشت سوم و چهارم و پنجم هم می‌خوری دیگه بی‌رمق میشی. می‌خوای بلند شی اما نمی‌تونی. این مدت اخیر زندگی برام رینگ بوکس بوده و من اون بوکسوری بودم که مدام داشت مشت می‌خورد. هنوز گیجم و نمی‌تونم پاشم.
اما می‌گذره. می‌دونم که می‌گذره. پس فقط سخت نمی‌گیرم. ميذارم عبور کنه و رد بشه.
روز شانزدهم✅️
