باز هم نبض زندگی یکی درمیون نامیزون می‌زنه. زندگی سخته یا ما سخت می‌گیریم؟ یا هر دو؟ یا چی!
نظر من اینه، رفتار ما با مشکلات تعیین کننده‌ست. واکنشی که ما در قبال مسائل از خودمون بروز می‌دیم. می‌فهمم که در لحظه اول ممکنه شوک بشیم یا اعصابمون بشدت تحریک بشه. در اون لحظه مهمه که نسبت به خودمون آگاه باشیم. نباید اجازه بدیم کنترل اوضاع از دستمون خارج بشه.
من همیشه آدم عصبی مزاجی بودم. از یه جایی به بعد دیگه نمی‌خواستم با این برچسب دیده بشم. سعی کردم از بین ببرمش. اولش با خودم گفتم هر وقت موضوعی پیش اومد که عصبی شدی فقط حرف نزن همین. به خودت مسلط باش. تا دو ماه اول وقتی تو موقعیت قرار می‌گرفتم، قول و قرارهای با خودم رو به کل فراموش می‌کردم. می‌گفتم، می‌گفتم و می‌گفتم...
آخر سر یادم می‌افتاد که گند زدم. تو ماه سوم به اواسط بحث کردن و حرف زدن حین عصبانیت قرارم با خودم به یادم میومد و یهو ترمز دستی رو می‌کشیدم.
ماه چهارم دیگه حواسم بود که دارم از چیزی عصبی میشم و حالا وقتشه که مراقبه کنم و سکوت کنم. من به با تلاش تونستم به ذهنم با آگاهی توجه کنم و از عصبانیت و حرف زدن در اون لحظه جلوگیری کنم. ا ایل کمی هم سخت بود اما الان خیلی آسونه...
در نهایت برنامم این بود که موقع عصبانیت اونقدر کنترل روی خودم و کلامم داشته باشم که بدون بغض و گریه و داد و بیداد بتونم حرفم رو بزنم. تو این مرحله هم پیشرفت‌هایی داشتم ولی خب هنوز راه بسیار درازی پیش رومه.
تغییر خیلی سخته ولی نشدنی نیست. هر کسی خودش می‌تونه سختی خودش رو انتخاب کنه. پرخاش و بگو مگو سخته، فرو خوردن خشم و مراقبه هم سخته. دیگه این با خودته که کدوم سختی رو برداری.
حالا زندگی سخته، ما هم که سخت بگیریم دیگه چی می‌مونه از این دو روز عمر!
اینارو برای یادآوری به خودم میگماااا...
تمام سعی‌م رو می‌کنم تا آروم باشم. تمرکزم رو از مشکلاتی که نمی‌تونم براشون کاری کنم برمی‌دارم. تلاش می‌کنم ذهنمو ببرم سمت چیزایی که کنترلشون دست منه. سخت پیش میره. هی نگرانی‌ها یقمو می‌گیرن نمی‌ذارن که برم. اما من میرم و درو می‌بندم. بالأخره یطوری میشه دیگه...
صب طبق معمول همیشه ۶ بیدار شدم. میل به صبونه نداشتم. دانه چیا و انجیر خشکی که از شب خیسونده بودم رو یکم بعد از قرص تیروئیدم خوردم. می‌دونم نباید پشت سرش قهوه بخورم ولی یه نیم ساعت بعدش قهوه هم خوردم و زدم بیرون...
تمرین زمان زیادی برد و تا بیام خونه ۱۱ بود.
خسته بودم و جز استراحت کار دیگه‌ای نمیشد کرد. یکم فیلم دیدم با دوستم گپ زدم. آفتاب پخش شده بود تو خونه منم از فرصت استفاده کردم و دوش آفتاب گرفتم.
ناهار درست کردم.
۳ شد رفتم با ساحل گپ زدم. حرفامون نصفه موند چون نیم ساعت بعدش اون اعصاب خوردی که این چند روز داشتیم تکرار شد.
دیگه بعدش حوصله هیچی نبود. کتاب خوندم، زبان خوندم و هیچی نفهمیدم. پادکست شنیدم و از اونم هیچی نفهمیدم.
غروب شد از پشت شیشه تماشا کردم ولی حواسم جای دیگه بود.
راستی اگه به آسمون شب علاقه دارید اینو بخونید جالبه.
رویدادهای رصدی در دی ماه
خلاصه شب شد و من بعد از مدتهااااا فقط اینستاگردی کردم.
می‌دونید روغنکاری برای مغز لازمه. پس به خودم سخت نمی‌گیرم و اجازه می‌دم فقط بگذره.
بیشتر از این حوصله‌ای نیست.
خوش باشید عزیزان🩵
روز پانزدهم✅️
