می‌خوام غرغر کنم :)
اینروزا اصلا حالم خوب نیست. با کمترین چیزی بغض می‌کنم. خواستم بگم ابدا هیچ چیز قشنگ نیست، دیدم بی‌انصافی میشه. ولی خوب خیلی چیزا زشت هستن و آدمو ناراحت می‌کنن. چرخ روزگار من مدتیه بد و کج و کوله داره می‌چرخه.
صبح‌ها تو باشگاه خودمو خسته می‌کنم و از ظهر تا غروب هم تو خونه خودمو هلاک می‌کنم. وقتی عصبی و کلافه‌ای وزنه‌ها سبک میشن یا ما زورمون زیاد میشه؟ نمی‌دونم!
همه تنم درد می‌کنه، اینقدر که این چند روز به خودم فشار آوردم. به هر دری می‌زنم که یه درجه حالم بهتر شه. موفق هم بودم البته به قدر بند انگشتی...
بات آی تِل مای‌سِلف، دونت ووری هانی، دیس تو شال پس...
یا راهی خواهم ساخت یا ساخی خواهم پاخت ):)
و بعله روز دوازدهم از راه رسید.
صبونه نخوردم و البته که کار بدی کردم. فقط یه قهوه خوردم و زدم بیرون. تمرین امروز خیلییییی سنگین بود. جدا که پ‌ااااا‌ر.... شدم.
۱۰.۴۰ دقیقه بود که از باشگاه زدم بیرون و چون خیلی وقت بود CBC چک نشده بود پس رفتم آزمایشگاه...
سر راه تره‌بار خرید کردم و تا برسم خونه ۱۲ بود. خسته بودم ولی امروز نوبت تمیزکاری خونه بود و نمیشد بیشتر از این عقب انداختش. پس با همه خستگی دستبکار شدم تا ۷ غروب سرپا بودم.
ولی خودمونیم تا حالا به این فکر کردید چند قدم تو متراژ ۶۰، ۷۰ متری خونه‌هامون برداشته میشه تا خونه، خونه بشه! این متن رو چند سال پیش گذاشتم اینستاگرام و بشدت دوسش دارم.
برای اینکه خانه‌ای، خانه باشد
باید کسی مدام در آن راه برود. باید یکی باشد که
ظرف‌های کثیف را بگذارد توی سینک.
تمیزها را بچیند سر جایش.
تخت‌ها را مرتب کند.
زنگ بزند سوپر رب گوجه فرنگی و ماکارونی سفارش بدهد.
میوه‌ها را بشورد.
قبض‌ها را پرداخت کند.
به گلدان‌ها آب بدهد.
ملافه‌ها را عوض کند.
لباس‌ها را مرتب کند.
به ناهار فردا و شام شب فکر کند. جارو بزند و گردگیری کند.
برای اینکه خانه، خانه باشد
یک عالمه قدم‌های خاموش
از تراس تا آشپزخانه،
از آشپزخانه تا اتاق خواب،
از اتاق خواب تا حمام،
از حمام تا دم در
بارها و بارها باید تکرار شود.
تازه آن موقع می‌شود نشست و خیره شد
به خانه‌ای که آرام و در صلح به نظر می‌رسد.
انگار نه انگار که برای رسیدن
به این ثبات و سکون کسی ساعت‌ها راه رفته
و به هیچ جا نرسیده.
آرامش و ثبات جایزه‌ی کسی است که راه می‌رود.
بقیه اما فکر می‌کنند
خانه خود به خود اداره می‌شود. فکر می‌کنند
داشتن غذایی آماده روی میز و یخچال و فریزری پر،
طبیعی و عادی است.
تا وقتی که خود خانه‌ای داشته باشند و بفهمند که
معجزه‌ای اتفاق نمی‌افتد
مگر با راه رفتن.
آرام.
ممتد و بی پایان.
از این طرف به آن طرف و برای ساعت‌های متمادی.
این همه راه رفتن فقط برای اینکه خانه
همین سکون را حفظ کند.
این همه راه رفتن، فقط برای حفظ یک سکون.
یک نفر باید عاشقانه
در خانه راه برود
و الا راه رفتن
از هر کسی بر میاید...
و از چه کسی این کار برمیاد، به جز زن‌ها!
غروب به هر زحمتی که بود کارهای چالش رو تموم کردم و رفتم سر وقت شام.
امیدوارم فردا روز بهتری برای همه‌مون باشه.
۱۴۰۰ کالری دریافتی به همراه ۶۲ گرم پروتئین
روز دوازدهم ✅️
