روز پونزدهم کلا به کتاب خوندن گذشت. کمکم دارم به این میرسم.(یعنی کمکم هم نه دیگه به قطعیت رسیدم انگاری) که روزای تعطیل رو از توی روتین و کار حذف کنم. مثلا اگه دفعه بعد خواستم چالشی بذارم یا کاری کنم تمام روزهای تعطیل رو خط بزنم. مخصوصا اگه مثل این چند روز پشت سر هم بودن و از خونه خیلی دور بودم.
هر بار میگم این بار فلان کار و بهمان کار رو انجام میدم. هر بار هم از بار قبل برنامه کمتری میریزم اما دریغ که کمی شبیه به اون چیزی باشه که تو ذهنم نقشه کشیدم و برنامهریزی کردم.
خب اینجوری یه حس بدی میگیرم. که تو آدم بشو نیستی، تو آدم منظمی نیستی و دهها برچسب ناجور به خودم میزنم.
چیزی که به واقع بهش رسیدم اینه که من آدم در تنهایی کار کردن هستم. در جمع (حتی دو نفره) آدم کار و برنامه نیستم. نمیتونم تمرکز کنم. دستم به کار نمیره و خب چه کاریه وقتی اینجوریام انقد اصرار دارم که در تمام طول هفته روتین داشته باشم و اینو بیام ملاک نظم قرار بدم.
من بعد روزهایی که از خونه دورم برنامه نخواهم داشت. به نظرم اصلا ارزشی نداره دیگه این روندی که من پیش گرفتم.
فقط خستگی و سرخوردگی داره.
میدونی چیه رفیق! میگم یه مدت هم اینجوری برم جلو. میپرسی چجوری؟ الان بهت میگم...
میخوام دیگه وقتایی که میرم سفر، میرم پیش خونوادم، میرم پیش دوستام و یا هر وقت دیگهای که تنها نیستم، کاری نکنم. برنامهای جز بودن با بقیه نداشته باشم.
اگر هم قراره کاری کنم اون کارا گروهی باشه. مثل آشپزی، کیکپزی و بازیهای مختلف و جورواجور. حتی میتونه صحبت و معاشرت باشه.
کار بدی که من میکردم این بود که همیشه کارام رو با خودم اینور اونور میبردم. حالا دو حالت داشت یا سرم تو کار خودم بود و از اون دیدارها خیلی چیزی نمیفهمیدم یا با جمع بودمو فکرم مدام مشغول کارهایی بود آوردم ولی بهشون نمیرسیدم بود. خلاصه که الان بهش فکر میکنم میبینم این بده.
این حجم از کار و تنوع درشون یه جاهایی اذیت میکنه. باید درستش کنم و از سرزنش ۷ودم دست بردارم. منم آدمم و به استراحت جسمی و ذهنی احتیاج دارم.
خلاصه که میخوام بگم این چالش و نوشتن دربارش داره دریچههای جدیدی به روم باز میکنه. یه جورایی داره در سبک زندگیم و انتظاراتی که از خودم دارم تغییر ایجاد میکنه. و من جور دیگهای، جوری که هیچ وقت خودم رو ندیده بودم و رفتارم رو بررسی نکرده بودم، با خودم مواجه شدم.
میدونم آدم تنبلی نیستم. بس خودم رو منصفانه قضاوت میکنم.


روز شونزدهم با دیدن این منظره روزم شروع شد. و خیلی شیک و مجلسی، بیخیال همه کار دنیا بودم.
آش پختیم، نون محلی پختیم. خونه مادربزرگه رو برای برای شیشم تو این چهار روز تمیز کردیم 😅 (چون تعدادمون یکم زیاد بود و ریخت و پاش هم به تبعش زیاد میشد). تفریح کردیم و معاشرت کردیم.



با ساحل کتاب خوندم و کلی هم حرف زدیم که چسبید. غروب هم خیلی غیر منتظره سوپرایز شدم و دیدمشون که این دیگه خیلییییی چسبید.
برگشتم خونه و برف خیلی خوبی داره میباره. فقط من هم یکم خستم، هم معدم داره اذیت میکنه و سردردم.
در آخر اینم بگم که بالأخره باید یاد بگیرم این حد وسط دقیقا کجاست؟ باید بلد باشم که چهجوری مسیرم رو ادامه بدم که نه از خستگی وا بمونم نه خیلی شل و وارفته باشم که کارام پیش نره.
یه جایی در میانهی اعتدال. یه چیز منطقی و واقعبینانه.
تا نیمه راه طی شده، و امیدوارم که تو بخش باقی مونده با تلاش بیشتر به اون هدفم برسم.
شبتون ماه🌙