الان که دارم مینویسم غروب روز نهمه.
گزارش امروز...
صبح که بیدار شدم همه بدنم کوفته بود. هم از تمرین دیروز هم بدخوابی شب قبل. صبونه خوردم و از اونجایی که آنروز روز تعطیلم بود، گذاشتم هر جور دوست داره پیش بره.
یکم کتاب خوندم. بوکمارک دوختم و بعدش با ساحل آنلاین بازم کتاب خوندم.

هم کتاب خوندیم. هم از هر دری با هم حرف زدیم. کلا یکشنبهها رو بخاطر این ساعت کتابخونیمون خیلی دوست دارم. ولی این احمد محمود جان هر هفته اشک منو درمیاره. امروز هم وقتی از خاکسپاری دسته جمعی میگفت بغضم گرفت.
زبان خوندم. ناهار خوردم. یهو دلم خواست بوکمارکای نصفه نیمه رو جمع کنم و نتیجه شد این👇

فک کنم یکم کار داره تو یاد بگیرم با قیچی دالبری گوشهها رو تمیزتر دربیارم. درست کردن بوکمارکا یکمی خستم کرد و ازم انرژی گرفت ولی انقد غرق در کار بودم که هیچ از ساعت نفهمیدم.
اونا که تموم شدن نشستم به فیلم دیدن. و "رفیق بد" رو دیدم.

شاید مسخره به نظر برسه ولی بازم بغضم گرفت.(گریه نمیکنم، یعنی خیلی کم پیش میاد که اشکم بریزه، فقط چشام پر میشه). حالا اصلا فیلم گریه داری هم نبوداااا... ولی من دلم تنگ شد برا تهران قدیم، برای آدمای قبل، برا دلخوشیهای کوچیکمون... خلاصه که هیچی رفتم دوش گرفتم، انگار بگی نگی حالم جا اومد.
کتابای کودک رو آوردم بخونم. بعدم متن قصههای آسنی رو بنویسم. دمنوش درست کردم، طعمش خیلی خوبه.

وقتایی هم که آسمون ابری باشه من سر به هواترینم. هر دقیقه آسمون یه جور میشه. حیف نیس نبینیم!
سایز هم گرفتم، یه کوچولو کم کردم.




من عاشق جملههای این کتابم.
................
و روز دهم
امروز یه روز کاری فوق شلوغ بود. صب ۷ بیدار شدم.

اولین چیزی که چشمم میبینه، همیشه، آسمونه. ابری که باشه دیگه نمیتونم چشم ازش بردارم.
هر جوری بود، بعد نیم ساعت ذل زدن بهش، رفتم سر کارم(ادیت) تا ۱۰. فوری فوتی آماده شدم رفتم باشگاه و یه تمرین واقعا فوق سخت. تا خرید کنم و برسم خونه شد یک. تا یه جونی بگیرم شد دو. دو نشستم برا ادامه کار تا ۵.
وقت نشد ناهار بخورم. حالا این وسط نمیدونم چرا خرید کرده بودم. تا خریدا رو جابجا کنم و یه دوش بگیرم شد ۸. شام درست کردم خوردم و واقعا از خستگی دیگه رو پا بند نیستم.
این وسطا پادکست شنیدم و کتاب و زبانمو خوندم.
برنامه این بود که اپیزود ضبط کنم ولی نه وقت شد نه خستگی اجازه میداد.

خلاصه که له شدم امروز. و فقط یه خواب خوب میتونه این خستگی رو از تنم دربیاره. یه بار گفتم خستم، خستهی خوب نه خستهی بد. یکی پرسیده بود فرق خسته خوب با خستهی بد چیه؟ هنوز نشده جوابشو بدم.
الانم خستهی خوبم. توضیحش بمونه برا بعد...
یه چیزی بگم تمام
من تایم باشگاه رو هم رو ساعت کاری حساب میکنم. درسته پول نمیگیرم براش، تازه کلی هم هزینه میکنم. ولی خب این عشقه منه، زندگی میکنم با این ساعت و سرمایهی سلامت حسم و روح منه. و تا بشه میخوام استفاده و پسانداز کنم ازش.
مرسی که همراه من شدی.
شبت آروم و سرت پر از رویا...