
من عاشق هوای سرد و یخ یخیام. این چند روز خیلی بهم خوش گذشته از بابت هوا.
تو پست قبل گفتم شب امتحانی شدم، دقیقا همینجوریه اوضاع فقط با حداکثر سرعت دارم تلاش میکنم که برسونم.
این کار کارفرما هم شد عجیب وقتگیر شد و حسابی منو از برنامههام عقب انداخت. از طرفی تو این چالش یاد گرفتم روزای تعطیل رو نباید روز کاری حساب میکردم و این یک اشتباه فاحش بود.
حالا بگذریم. در کل حتی اگه نتونم تا پایان به همه کارا برسم، حسنی که برام داشت این بود که خیلی درس داشت برام. حقایق یکی پس از دیگری محکم میخورن تو صورتم.
این دو روز آخر خیلی فکر کردم. به همه چیز و در عین ناباوری حالم خوبه و نگران و غرغرو نیستم.
امروز که میرفتم باشگاه یه خانوم و آقا وایسادن تا از دستفروش قیمت چیزی رو بپرسن.
آقای که همراه خانوم بود گفت: ببخشید این چند؟ آقای فروشنده با یه روی خیلی خوش و مهربون سلام کرد و گفت روزتون بخیر، امیدوارم روز خیلی خوبی داشته باشین و من رد شدم و بقیشو نشنیدم. صداش هنوز تو گوشمه، اون حال خوشش و لحن درخشانش. میدونم خیلی سخت شده همه چی ولی بیاین اینجوری باشیم. خوشرو و با لحنی درخشان با دیگران حرف بزنیم. باور کنید خیلی رو حال خودمون و جامعه اثر ميذاره.

راستی چقد این جمله "من از اینا میخوام چطوری میتونم سفارش بدم" قشنگه😄

خلاصه که مهربونی قشنگه دیگه... (یاد برخورد اقای دستفروش افتادم باز)
واقعا نمیدونم با چه امیدی دارم ادامه میدم. فقط میدونم دلم میخواد تا روز آخر تلاشمو بکنم.
مرسی که همراه بودی 🤗✨️☘️🩵