فکر میکنم، چرا نمیتوانم بفهمم این حجم کار از کجا در زندگیام سرازیر میشود! گردابی میشود و مرا در خود میبلعد. هر چه میخواهم ریتم ثابت و نسبتا کندی را در پیش بگیرم باز نمیشود. یعنی میشود ولی فقط برای کمتر از سه یا چهار روز باز برمیگردم به همان نقطهی شتاب...
از طرفی توان جسمی دیگر اجازه نمیدهد تا هر چقدر که دلم میخواهد بدوم و بروم و بیایم. خستگی زود قالب میشود.
ذهنم این را نمیپذیرد و دنبال ایراد کار میگردد. میگوید تو زیاد وقتکشی میکنی. فکر میکنم راست میگوید. میگوید زیادی مسئولیت میگیری. باز هم به نظرم میرسد درست میگوید. میگویم باشد از هفته آینده کلاس رقص را تعطیل میکنم. هر چند که برایم سخت است کاری را که شروع کردهام هنوز به هیچجا نرسیده رها کنم. اما خب وقت و توان محدودم را از اول باید در نظر میگرفتم و تن به این یک قلم نباید میدادم. دربارهی وقتکشی هم سعی میکنم تا طبق اولویت هر روز پیش بروم.
در میان انبوه آرزوهای کوچک و بزرگم غرق شدهام. در رفتوآمد عادی و معمولی زندگی...
اما من اینها را دوست دارم. اگر چیزی میگویم مبادا گمان کنی دارم گله و شکایت میکنم. نهههه، فقط برای انجام کارها به شکلی بهتر، اینجا با خودم و شما بلند بلند میگویم تا ذهنم را مرتب و جمع و جور کنم.
تعمییر و بازسازی خانه، رسیدگی به امور جاری، برنامههای عقد خواهر کوچکمان، از سر گرفتن درمان، تأمین هزینهها، برنامهریزی و انجامشان ذهنم را گرفته. البته که اینها چیزهایی هستند که برای من به مثابه خالهبازی زمان بچگیام است در وژن اصلی و واقعی زندگی...
در باشگاه مثل روزهای اول آرام و ساکت میروم یک گوشه تمرینم را انجام میدهم و زود هم برمیگردم. مدتی است که بچههای قدیمی دیگر نمیآیند و من هم علاقهای ندارم با آدمهای جدید آشنا شوم.
باید کاری کنم که راضیتر باشم از خودم...

خیلی بیربط، اینجا دانشگاه شیراز است. مثل تمام چیزهای زیبا در شیراز نمای این دانشگاه هم زیباست.
۲۵ مرداد ۴۰۴
پست ۹۶