به سر درد بدی دچارم که از غروب گریبانم را گرفته.
سعی میکنم تمرکز کنم و چیزکی بنویسم.
روز خوبی داشتم. تمرین کردم. کتاب خواندم. شمارهدوزی کردم. پادکست شنیدم. آشپزی کردم. خرید رفتم. از طروات باران و هوای بهاری لذت بردم. برای تماشای غروب به بالای کوه رفتیم. البته فکر میکنم همان سرمای بالای کوه کار دستم داده و باعث سر دردم شده.

امروز عجیب هوس خواندن داشتم. با خودم فکر میکردم، کاش جز خواندن کار دیگری نداشتم.
بعد از خواندن کتاب "مرگ ایوان ایلیچ" نگاهم به زندگی دستخوش تغییراتی شده. کمتر حرص و جوش میخورم. زندگی در نظرم سادهتر شده و آرامتر شدهام. فکر میکنم آیا در لحظهی آخر از مسیری که پیمودهام راضی هستم؟ یا در آن لحظه که دیگر هیچ کاری نمیتوان کرد پشیمان خواهم بود از راهی که رفتهام؟







۱۶ فروردین ۴۰۴