برای چهارمین شب پیاپی سر درد دارم. از چشمانم قطره قطره آب می‌چکد و احساس ضعف دارم. خسته شده‌ام از این بی‌حالی و حال بد. حوصله‌ی انجام هیچ کاری را ندارم. قرص مسکن هم تاثیر چندانی ندارد. فقط می‌نویسم تا چالش یک سال نوشتنم در پست ۹۵ متوقف نشود.
چون شب‌ها سرفه می‌کنم، کولر را خاموش می‌کنم و چون کولر خاموش است روی تخت گرمم می‌شود. پس پناه می‌آورم به گوشه‌ی حال.
امروز صبح که بیدار شدم منظره‌ی بیرون بسیار تماشایی بود.
زیباست.
ترکیب طلوع و ابر بی‌نظیر می‌شود.
حالا که می‌نویسم ساعت از ۱۰ شب گذشته. همان گوشه‌ی حال دراز کشیده بودم و تا سرم را برگرداندم ماه را دیدم که از پنجره سرک می‌کشد.
عاشق این پنجره هستم.
چه زیبایی‌ها که از این پنجره ندیده‌ام.
برای اول بار که به این خانه قدم گذاشتم همین پنجره دل مرا برد و من اینجا را پسندیدم. دلبری می‌کرد و می‌کند. بعد از ۱۲ سال خسته که نشده‌ام هیچ بیش از پیش هم دوستش دارم. بارها خواسته‌اییم تا خانه رو عوض کنیم اما این پنجره آخر کار خودش را کرده و نگذاشته. آخر کجا بروم که این چنین پنجره‌ای دلگشا داشته باشد؟
۲۲ مرداد ۴۰۴
پست ۹۵
