همیشه با خود میاندیشم چرا زنها انقدر در رنج و عذاب هستند! اصلا چرا یک هورمون نیموجبی قادر است تا این حد اعصاب و خلقوخوی مرا در دست بگیرد. برقصاند و بگریاند. هر بلایی دلش خواست سرم بیاورد.
هر وقت نمیتوانم روی رژیمم کنترل داشته باشم و عین بَبر غذا میخورم میفهمم که کمکم سروکلهاش دارد پیدا میشود. آنوقت مدام با خودم در جنگم که تو اراده نداری تو ضعیفی، تو در مقابل غذا ضعف داری و هزار بد و بیراه بار خودِ بیچارهام میکنم.
تازه یکجورهایی من نوع خوبش را دارم. کم پیش میآید درد شدید داشته باشم. یا تغییرات خلقی خیلی مشهودی بروز بدهم.
اما کلافهام آخر چرا اینگونه است. مگر من عروسک خیمه شب بازیات هستم! تو که میبینی دیگران درکی از این حال و روز ندارند چرا مدام این بلا را سرم میآوری! راستش اصلا خودم هم تحمل خودم را ندارم چه انتظاریست که از دیگران دارم.
باشد نمیشود نباشی، اشکالی ندارد بیسروصداتر هم میتوانی بیایی و بروی. نمیتوانی؟
خستهام کردی. از جانم چه میخواهی!

۲۵ تیر ۴۰۴
پست ۷۵