
محلهمان پر است از درختهای چنار. کسبه هم خوشذوق هستند و چند جایی را پیچک کاشتهاند. این موقع از سال که میشود، پیچکها گل میدهند و در کنار برگ ریزان پائیزی جلوهی دیگری به خیابان میبخشند.
کاش زندگیهایمان انقدر پر شتاب و با عجله نمیگذشت. قدری آهستهتر اگر میبود شاید میتوانستیم تمام شهر را گل پیچک بکاریم. شاید کمتر غصه برای خوردن داشتیم. به گلها نگاه میکردیم و سادهتر از کنار مسائل میگذشتیم.
حالا به واسطهی همین بدوبدوها که نیم بیشترشان هم بیخودی است، از کمتر چیزی لذت میبریم. اصلا اگر چیزی هم باشد آن را نمیبینم. از بس که فکر میکنیم اگر قدری آرامتر برویم کار و بارمان روی زمین میماند.
آنجا یک قهوه خانه بود...
اما ننشستیم به نوشیدن دو تا استکان چای، چرا؟
دنیا خراب میشد اگر دقایقی آنجا مینشستیم و نفری یک استکان چای میخوردیم؟! عجله، همیشه عجله...
کدام گوری میخواستم بروم؟
من به بهانهی رسیدن به زندگی،
همیشه زندگی را کشتهام.
بیائید کمتر از قبل زندگی را بکشیم. کمی آهستهتر و آرامتر زندگی کنیم.
آرامتر راه برویم. شمردهتر صحبت کنیم. آهستهتر غذا بخوریم.
هیچجا هیچ خبری نیست...
۱۴ مهر ۴۰۴
پست ۱۳۳