
دلم و دماغ نوشتن ندارم. اصلا حوصله فکر کردن به این که چه بنویسم را هم ندارم.
قرمهسبزی نیمه پخته شده را از روی گاز برداشتم و رفتم دیدین فاطمه که در بیمارستان بستری است. بعد هم آمدم خانه مامان و دوباره قرمهسبزی را گذاشتم روی گاز تا جا بیفتد.
نگران فاطمه هستم. امیدوارم فردا عمل راحت و خوبی داشته باشد.
سعی میکنم کمتر فکر کنم. انگار وقتی استرس داری بدنت ضعیف و لوس میشود. از صبح حس ناخوشایند سرماخوردگی دارم. گلوم یکجورهایی اذیتم میکند. معدهام حال عجیبی دارد که دلم بهم میخورد. مدام حالت خوابآلوده دارم.
میدانم که غم و شادی در زندگی در پی هم میآیند و میروند. اما گاهی فکر میکنم چرا عمر شادی کوتاه است و عمر غم بیشتر! شادی دیر میآید و غم اغلب پشت در خوابیده است.
کمی خستهام
بیحوصلهام
اما راهی جز قوی بودن ندارم و نداریم...
۱۳ مرداد ۴۰۴
پست ۸۸