نور محبوب بعدازظهرگاهی من کمکَمک دارد از گوشه پنجره به داخل اتاق سرک میکشد. در این فصل از سال نزدیکای چهار عصر وارد میشود، کمی میماند و روح خانه را نوازش میدهد.
در تابستان این نور بیشتر است. اما من پائیز و زمستانش را بیشتر میپسندم. شاید چون گرما بخش و روشنائی بخشتر به نظرم میرسد.
هر جای خانه که باشم این ساعت را میآیم و مینشینم کنج این اتاق و از طلوع و غروب این نور لذت میبرم، که هر روز به دنیای من میآید، کمی دلبری میکند و بعد این اتاق و مرا ترک میکند. تا فردا که از نو زاده شود.
اکنون که تن و روح خستهی خود را به دستش میسپارم و در پرتو کم رمقش چشمانم را میبندم. یاد پائیز سه قبل در خاطرم تداعی میشود.
روز آشنایی با عزیزی که وجود و حضورش مثل همین نور به زندگیام تابید. رفیقی که نعمت بود. نور بود. آنقدر دایرهی لغاتم کوچک و حقیر است که در وصف این دوستی هر چه بگویم قطعا نمیتوانم حق مطلب را بجا آورم. پس آن را برای خودم نگهمیدارم و از نوشتنش در اینجا یا هر جای دیگری پرهیز میکنم.
فقط خواستم در اینجا یاد و خاطرهاش را گرامی بدارم و قدردان حضورش باشم.
چشمانم کمی میسوزد از بس که موقع خالی کردن انباری خاک در چشم و چال و حلقم فرو ریخته. آمدم تا از نور بهرهای بگیرم، خستگی در کنم و چیزکی بنویسم و بروم.

۱۹ مهر ۴۰۴
پست ۱۳۶