قربان بودنت بروم. چقدر به تو نیاز دارم.
به تو و حرفهای تو به آن نگاههای پر مهرت و به دلداری دادنهایت. دوری از تو مرا ضعیف میکند. دقایق کِش میآیند و روزها تبدیل به گردابی بیانتها میشوند. سرم به دوران میافتد. گرمم میشود و چشمانم بیحال میشوند.
دلم میخواست بودی و تمام این غم را به کلامی میزدودی. نمیخواهم به نبودنت عادت کنم. نمیخواهم زندگی بدون تو را یاد بگیرم. بله، دوری از تو مرا ضعیف میکند، چون اصلا نمیخواهم در غیاب تو قوی باشم. در حضور تو من دختری نازک نارنجی و نازپرورده هستم، که تا همیشه تکیه بر رفاقت تو دارد.
اصلا قوی بودن در کنار تو به چه دردم میخورد وقتی میبینم تا چه حد مراقب من هستی.

اگر این دوست داشتنهای از ته دل نبود چه بودیم ما! چه زندگی کسالت باری میشد اگر دوست داشتن و محبت ورزیدن نبود.
کمی خسته و بیحوصله شدهام. از آنها که حال انجام هیچ کاری را ندارم و فقط وقتکشی میکنم.
۳ تیر ۴۰۴
پست ۵۹