
گفته بودم محلهمان پر از پیچکهایی است که کسبه خوش ذوق به دور چنارها کاشتهاند. هر روز که میروم باشگاه میبینمشان و کیف میکنم. زیبایند و فرحبخش...
چه دارد این طبیعت که اینگونه آدمی را میخکوب میکند. خجالت میکشم زیادی جلوی این درختها بایستم. راستش دلم میخواست یک صندلی بگذارم و بنشینم، ساعتها نگاهشان کنم.
تازگیها به تنظیمات کارخانه برگشتهام. برای رفتن و برگشتن به خانه عجلهای ندارم. سر تمرین هم هیچ عجلهای ندارم. برای کارهای خانه هم همینطور. برای خواندن کتابهای نیمه خوانده شده و فیلمهای نصفهکاره هم همینطور...
چه خبر است مگر. حالا ده فیلم کمتر دیدن و ده کتاب کمتر خواندن یا بیشتر خواندن در سال مگر چه توفیری دارد؟
قبلا هم گفتهام که از سرعت بدم میآید. مگر آهسته بودن چه ایرادی دارد! اصلا مگر قرار است به کجا برسیم!
گاهی وقتها اصلا دلم نمیآید کتاب و فیلمی را تمام کنم. دوست دارم چند صفحه آخرش را نگهدارم و مدتها بعد بخوانم و ببینم. میدانید انگار با تمام شدنش مرا از آن قصه انداختهاند بیرون و جز خاطره چیزی برایم نمانده. اما وقتی چیزکی از آن را نگهمیدارم برای بعدا انگار هنوز جزوی از آین قصه هستم. میتوانم به آن فکر کنم و از بودن در آن لذت ببرم. به همین سادگی...
عجله برای چه...
در دنیایی که همه به دنبال چه میدانم چه چیزهایی مدام در حال دوندگی هستند، من میخواهم پیادهروی آهسته داشته باشم. از من جلو میافتند! خب بیافتند، بروند و قلهها را فتح کنند. من آرام و پیوسته قدم برمیدارم.
۲۱ مهر ۴۰۴
پست ۱۳۸