من یک معترض هستم.
خاله بزرگم فکر میکند حاکم، پیغمبر اکرم است و اینجا هم شعبابیطالب است. فکر میکند ثواب میکند اگر سختی بکشد و دم برنیاورد. فکر میکند اگر به وضعیت امروز گله و شکایتی بکند، از دین خارج و در جهنم خواهد سوخت.
میدانم هر چه بگویم مخالفان و موافقانی خواهد داشت.
اما اینجا صفحهی من است. این حق را برای خودم قائل هستم که بنویسم. هر کس خوشش نمیآید با یک انفالوو من و خودش را خوشحال و راحت کند. نیازی هم به خداحافظی نیست. خیر پیش...
قبل از گرانی بنزین در سال ۹۸ بود.
یادم است سخت طرفدار حاکم بودم.
خبر آمد که بنزین گران شده و مردم در تنگنا قرار گرفتهاند و معترض هستند به این امر. یادم است لحظه شماری میکردم تا حاکم بیاید جملهای بگوید و قائله را یکجوری بخواباند. جوری که هم نفع مردم در آن باشد و هم کارها پیش برود.
حماقت آدمی انتها ندارد.
حاکم آمد. چه گفت!
باورم نمیشد چیزی که با گوشهای خودم میشنیدم. گفت سران سه قوه با هم تصمیمی گرفتهاند و من هم از آنان حمایت میکنم و با معترضان این امر بشدت برخورد کنند. (حالا یادم نیست آن زمان هم گفت معترض، گفت آشوبگر، گفت اغتشاشاگر، یا تفاله)
حالا هر زمان به وجود مردم نیاز است و خواهان حمایت مردمی هستند میشویم "ملت شریف ایران"
هر زمان اعتراض داریم و موی دماغشان هستیم میشویم "اغتشاشگران" و تازگیها "تروريست" هم شدهاییم.
حاکم میگوید جوانان امروز ما از جوانان انقلابی ۵۰ سال قبل هم انقلابیتر و هم مؤمنتر هستند.
البته که اگر این را بر مبنای آن عده که شب، تا صبح را در قرنطینه به سر بردهاند تا زیارت ایشان نصیبشان بشود میگویند، که هیچ...
ولی اگر منظورشان از جوانان امثال من و دوستانم و خانواده و همکلاسیهایم و امثالهم هست، باید بگویم آمارشان بسیار غلط است.
احساس میکنم برخیها با تحت سلطه چین و روسیه بودن مشکلی ندارند، فقط کافیست با آمریکا دشمن باشند. دیگر باج و خراج دادن به بقیه اشکالی ندارد.
مهر امسال عراق بودم. وقتی یادم میآید چطور پول بیارزش شدهی ما را نمیگرفتند و مسخرهمان میکردند، حالم بد میشود.
همه چیز دارد برایمان میشود "حسرت"
چرا به جای سرچ کردن تورها و رستورانها مدام باید اقلام اساسی را رصد کنیم؟
چرا خوشی به ما نیامده؟
چرا تحصیل و درمان انقدر گران است؟
میگویند اینها که در خیابانها هستند همه تروریست هستند. البته این را نگویند چه بگویند. بگویند معترضین بیشمار هستند و ما طاقت اعتراض نداریم پس به ساچمه و گلوله و گازاشک آور میبندیمشان!
نه اینکه نمیشود.
پس بهتر است بگوییم معترضین چند ده نفر بیشتر نبودند و خیلی پراکنده بودند. حالا وقتش است خودمان یک مسجد آتش بزنیم و بگوییم کار معترضان است. خب حالا نوبت صدا و سیماست میگوییم جیرهخواران را ردیف کن از آنها مصاحبه بگیر که ای بابا ما هم اعتراض داریم اما این رسم بیان اعتراض نیست اینها همه اغتشاشگر و تروریست هستند.
حالا میگوییم ما با اغتشاشگران شوخی نداریم. بصورت غیررسمی حکومت نظامی اعلام میکنیم. حالا جرات دارید بیایید بیرون تا به جرم اغتشاشگری شلیک کنیم به سرتان، نهایتا میگوییم ما نزدیم، میگوییم کار افراد معاند است.
خب، و حالا پرده آخر یک فراخوان میدهیم که طرفدارانمان در یک روز خوب و پاکیزه و آفتابی بیاید بیرون، در نهایت امنیت و آرامش، بیایند و حمایت همه جانبه خود از حاکم و حکومت را فریاد بزنند.
این سناریو زیادی تکراری نیست؟
یک همچین روزی هم برای ما معترضان در نظر بگیرید. بگویید با امنیت کامل فقط بیایید و یکجا بنشینید. آیا جراتش را دارید؟ حتما میدانید که دیگر ۹۸ به ۲ درصد نیستیم!
اصلا من متوهم، من فریب معاندین را خوردهام، من نابلد
حاکم هم نمیداند چطور میشود اعتمادهای از دست رفته را بازیابی کرد؟
من به شما، به تکتک آدمهای این نظام بیاعتماد هستم.
من یک زنم، یک زن معمولی با خواستهای معمولی، نه اسم و رسمی دارم و نه کسی مرا میشناسد. نه در هیچ گروه و حزبی بودهام.
یک زندگی معمولی، امنیت جانی، امنیت کاری، کمی رفاه و آسایش، درمان و تحصیل ارزان میخواهم. رفاه و آسایش برای کودکان. برای سالمندان. آزادی میخواهم.
پیروان راه خدا اینکه برای ما ساختهایید نامش زندگی نیست. بردگیست.
کاش خالهام بفهمد میتواند دینش را نگهدارد بدون اینکه از حاکم طرفداری کند. مخالفت با حاکم مساوی با بیدینی نیست.
فقط نگویید که کشور رئیس جمهور دارد مجلس دارد و چه و چه که مرغ پخته در دیس خندهاش میگیرد.