امروز رهسپار گورستان هستم برای به خاک سپردن پسرکی ۱۶ ساله، گل نوشکفتهای که به ضرب گلوله پرپر شد.
پدرش کارگر است. ۷،۸ سال قبل دیده بودمش که با پدرش میآمد و کنارش با آن دستهای کوچکش کار ساختمانی میکرد. همه میگفتند اگر گرگ و شغال نخوردش کسی میشود برای خودش.
بله در نهایت اسیر چنگالهای گرگ خونخوار شد.
از خودم خجالت میکشم. شرمندهام. حالم بد است که جراتم حتی به اندازهی بچههای زیر بیست سال حالا نیست.
پنجشنبه شب وقتی در خیابان بودم، چهرهی آدمها را که میدیدم باورم نمیشد چقدر کم سن و سال هستند. ۱۵،۱۶،۱۷ و نهایتا تا ۲۳ سال بودند. بیشتر جمعیت متشکل از این سن بود. حتی چند پدر دیدم که دست بچههای نوجوانشان را گرفته و رهسپار شده بودند. ورزشکاران را دیدم. کسبه را دیدم، با زن و بچه آمده بودند. اشک میریختم و در دل فغان میکردم، به چهرههایشان نگاه میکردم و میگفتم چند نفر از شما امشب دیگر به خانه بازنخواهد گشت؟
چیزی روی قفسهی سینهام سنگینی میکند. شرم دارم در چشمان پدر و مادرش نگاه کنم. کاش حکومتیها امروز شرم کنند و بر سر مزار این نوگل پرپر شده حاضر نشوند.
برخی میگویند در جنگ داخلی هستیم که از بیرون طراحی شده. اما میدانید چیست! یاد حرفهای حاکم اول میافتم که میگفت: جوانان دیگر شما را نمیخواهند باید بروید. حاکم حال حاضر اما به هیچ نحوی حاضر نیست حاکميت را وانهاده و کنار برود. حتی حاضر نیست چارهای بیاندیشد. تنها و تکراریترین راه یعنی کشتار و خفقان را برمیگزیند.
میگویند دیروز در انقلاب جمعیت آمده بود. من هر چقدر بگویم حکومت چگونه افرادش را تطمیع میکند کم گفتهام...
یادم است زمانی که پدرم در شرکت دارویی در حراست مشغول به کار بود. بن لباس و لوازم خانگی میدادند. تولدش که میشد کادو میدادند. عید فطر به تعداد افراد خانواده زرشک پلو با مرغ به همراه قابلمهاش میدادند. اگر معدل کارنامه فرزندشان بالای ۱۹ بود به صورت نقدی جایزه میدادند. ایام نوروز آجیلهای درجه یک میدادند. من فرزند اول خانواده بودم و همه اینها را دیده بودم. اما خواهرانم که فرزند سوم و چهارم بودند دیگر هیچ کدام اینها را ندیدند. بله شرکتها را خصوصی کردند و همه چیز به یکباره قطع شد. حتی یادم است خواهر چهارم را به عنوان جریمه نه حق اولاد دادند و نه بیمهاش کردند. چند سال بعد پدرم بازنشسته شد و حالا انقدر حقوق بازنشستگیاش اندک است و آنقدر تورم اوج گرفته که با وجود اینکه خودش دیگر نیست، حقوقش کفاف زندگی مادر و خواهر کوچکم را به سختی میدهد.
در آبادی ما اغلب آدمها در همین سازمانهای حکومتی مشغول به کار هستند و از این رو همه به اصطلاح ولایتمدارند. در صداوسیما، دفتر ریاست جمهوری، قوه قضائیه، ارگانهای سپاه و پلیس و از این دست...
سالی چند بار سایت برایشان باز میشود و میتوانند برای سفر به هر جای ایران که خواستند اقدام کنند و از ویلاهای شرکت و نهاد خودشان رزرو داشته باشند. یکسری کارتهایی دارند که هر ماه شارژ میشود و میتوانند بروند در بهترین رستورانها و غذا بگیرند، یا میهمانهایشان را به آن رستوران طرف قرارداد ببرند. چادرهای قوارهای هفت، هشت تومانی به زنان کارکنان هدیه میدهند. تولدها برایشان کیک و غذا میفرستند. بن خرید کالا و لباس از فروشگاههای خوب میگیرند. وام با سود پایین و اقساط بالا میدهند. دیگر بماند از مایحتاج خانگی که هر ماه شارژ میشود. آجیل و میوه خشک شده هم به راه است. خانههای سازمانی با متراژ بالا هم که گفتن ندارد. بلیطهای تماشای فوتبال یا بلیطهای استفاده از استخرهای خوب مثل نقل و نبات در اختیارشان است. اینها چیزهایی است که خودم با چشمان خودم دیدهام. حالا اینها که من میشناسم شاید در ردهی ۶ و ۷ حکومت باشند، چندتایی هم واقعا کارمندان پایه و معمولی هستند. ببینید دیگر رتبههای بالاتر چه امکانات و مزایایی در اختیار دارند. و برخی دیگر که حاکم خوب بلد است چطور بر گردهی اعتقاداتشان سوار شود و سواری بگیرد.
اغلب وقتی با این افراد وارد گفتوگو میشوم مورد تمسخر قرار میگیرم. نه حتی صحبتهای عقیدتی و سیاسی، همین صحبت در رابطه با امرارمعاش...
اصلا باشد ما با هم فرق داریم. اصلا شما جانساران حاکم، چرا از حاکم محبوب خودتان چیزی طلب نمیکنید؟ خودتان درد ندارید، آیا درد دیگران را نمیبینید! آیا برایتان اهمیتی ندارد؟ مگر شما پیرو راه علی نیستید؟ مگر حسین حسین شعارتان نیست! چرا نمیروید بگویید حاکم عزیز که جانمان فدایتان مردم در سختی هستند مگر شما نایب امام زمان نیستید راهی و چارهای بیندیشید...
البته نه، این نشدنی است. تا وقتی خودت سختی نکشیده باشی، تا وقتی گرسنه نمانده باشی که نمیتوانی دیگری را درک کنی که حسرت دارد میشود قوت قالبش...
کاش حاکم میفهمید، کاش میفهمید خون تمامی این جوانان بر گردن اوست. تمام جوانان وطنم...
میروم لباسهای عزایم را به بر کنم.