
چرا از دید و بازدید نوروز متنفرم؟
چند روز قبل در ویرگول با عنوان بالا مطلبی خواندم. همان دم تصمیم گرفتم تا من هم دربارهاش بنویسم. بله_ من هم از آن دسته افراد هستم که از دید و بازدید نوروز متنفر است.
فکرهایی در سرم راه میروند.
آیا از ابتدا متنفر بودم؟ آیا در بزرگسالی از آن متنفر شدم؟ اصلا چه شد که تمام تلاشم را میکنم تا از این امر سر باز زنم؟
در ایام خوش کودکی بسیار هم از تعطیلات نوروز لذت میبردم، حتی با وجود پیک شادی و انجام تکالیف بسیار. حال چه شد که اینگونه بیزار شدم از این ایام؟
اول از همه بگویم به نظرم ایام عید فقط برای کودکان است و بس. این نظر شخصی من است. آنها هستند که از عیدی گرفتن و بیرون بودن و این طرف و آن طرف رفتن خوشحال میشوند. پس عید برای آنهاست. نه ما بزرگترها...
من از منظر خودم معایب این دید و بازدیدها را برمیشمارم.
اول و مهمتر از همه_ از تظاهر خستهام...
تظاهر به اینکه از دیدنشان خوشحال شدهام.
از اینکه در زندگیام سرک بکشند هم خسته و گریزانم. هیچگاه از کسی سوالی نمیپرسم، حتی از آنها که بسیار بهشان نزدیک هستم. چون دغدغه این را دارم که دلشان نخواهد جواب بدهند و باعث عذابشان بشوم. همیشه میگویم اگر لازم به گفتن چیزی باشد خودشان اینکار را میکنند نیازی به سوال پیج کردن من نیست.
راستش را بخواهید آدم تنبلی هم هستم و همیشه و در همه حال آمادگی میزبانی را ندارم. چرا در تعطیلات که میتوانم کلی کتاب بخوانم و فیلم ببینم و استراحت کنم و یا از بودن در طبیعت و هوای عالی لذت ببرم و یا با آدمای محبوب زندگیام وقت بگذرانم؛ مدام باید در حال خدمترسانی و خدماتدهی باشم!
(امسال به واسطهی نصف کردن دید و بازدیدها در ایام نوروز توانستم ۶ جلد کتاب بخوانم:)
از تجملات هم خوشم نمیآید. سفرههای بزرگ و پر از خوردنی هم چاقمان میکنند هم جیبمان را خالی میکنند.
آخ که امان از بچههای تخس و بیادب فامیل که هر چه از محسناتشان بگویم کم گفتهام. همه وسایلم را بايد از دسترسشان جمع کنم. چیزهای ظریف، شکستنیها، هر چیزی که توجهشان را جلب کند؛ چون هم فضول تشریف دارند، هم پدر و مادر هیچ نوع کنترلی بر رفتار کودک خود ندارند. دیگر صرف نظر میکنم از گفتن کثیفکاریها و ریخت و پاششان، مدتهاست که دیدن این بخش را در ذهنم فیلتر کردهام. چند اسباببازی خریدهام که وقتی میآیند آنها را بدهم بازی کنند. تقریبا نیم بیشترشان را معدوم ساختهاند.
از دست برخی هم باید کتابهایم را پنهان کنم. کتاب را که میبینند خوششان میآید، فاز مطالعه برمیدارند، آخر هم با گفتن ببخشید با اجازتان من این را میبرم میخوانم و میآورم کتاب را میبرند که میبرند.
میدانم که شبیه "غُر نامه" شده است. اما واقعا چرا باید رنج این دید و بازدیدها را بر خود تحمیل کنیم؟
من که نمیگویم و نمیخواهم تارک دنیا شویم. حرفم فقط این است که با افراد دلخواهمان که ما هم دلخواه آنها هستیم برویم و بیائیم...
خب چه ایرادی دارد؟ وقتی حالمان اینطوری بهتره است.
تصور کنید تا روز سوم عید به دیدن پدر و مادر و حالا هر کسی که برایتان عزیز است بروید. و یک مهمانی هم بدهید تا بیشتر کنار خانواده و عزیزانتان باشید. خب بعد از آن چه؟
جدا ۱۳ تا ۱۵ روز بعد را چه؟ چرا باید به دید و بازدید از فلان کس و بهمان کس که در سال هیچ رفتوآمدی بینمان نیست برویم؟ چون زشت است و توقع دارند؟
اقوامی که بارها از نیش و زخمزبانشان رنجها بردهاییم. از پز دادنهایشان، دخالت و فضولی کردنشان، نصیحتهای بیفایده و این روزها امر به معروف و نهی از منکرشان.
شاید تجربهاش را داشته باشید اغلب هم در این دید و بازدیدهای اجباری کدورت و خصومتی بین اقوام پیش میآید. مخصوصا بر سر مسائل سیاسی...
به هر حال دلم نمیخواهد به این روند فرسایشی و مسخره ادامه بدهم.
میدانید دلم چه میخواهد؟ میخواهد به ساز خودش برقصم، نه به ساز دیگران.
یک قرمهسبزی بار کنم زنگ بزنم به بهترین دوستم بیاید. بهش بگویم من غذا پختهام تو چای دم کن و من کتاب میخوانم برایت. بگویم ظرفها رو نشوریم بیا برویم پیادهروی. غروب که شد برویم سینما و هر چه که بود را ببینیم.
دلم میخواهد هر وقت دلم خواست بخوابم و هر موقع از روز که خواستم بیدار شوم. نه با این استرس که وای زود باشید آماده شوید شاید کسی برای عید دیدنی در خانهمان را زد.
مهمانیهای کوچک و جموجور ترتیب بدهم، که متجاوز از پنج، شش نفر نباشد. همديگر با ببینیم، گپ بزنیم و لذت ببریم. بازی کنیم، معاشرت کنیم.
اما متأسفانه چیزی که امروزه بیشتر شاهدش هستیم چیز دیگریست. بچهها در حال شیطنت و آتش سوزاندن هستند و یا بر سر گوشی و تبلت با هم دعوا میکنند. خانمها در آشپزخانه یا میپزند یا میشورند. آقایان هم یا میخ تلویزیون هستند یا غرق در گوشی... حال این چه دید و بازدید است! من که سر در نمیآورم.
خلاصه کنم، میخواهم برای خودم زندگی کنم. نه برای رسم و رسوم و یا خوشایند دیگران.
۲۴ فروردین ۴۰۴