فکر میکنم تا ببینم از چه بنویسم بهتر است. اما ناگهان به خود میآیم و میبینم که دارم در ذهنم وسایل را سر جایشان میچینم. ساعت ۶ صبح بیدار شدم. باشگاه رفتم و تا ۹ برگشتم خانه. تا همین حالا که ساعت ۶ عصر است مشغول بودهام. ولی آنقدر خانه شلوغ پلوغ است که انگار هیچ کاری نکردهام. آخر هفته را به خودم قول دادم بروم خانه مامان و استراحت کنم. دلم هم برایشان تنگ شده است.
فکرم هزار جا میرود و میآید.
باید وسایل کیک و چیزهای دیگر عقد را فراهم کنم.
باید لباس بخرم.
فکری به حال مایحتاج خانه کنم.
تمیز کردن و سروسامان دادنش هم خود حکایتی دارد طولانی.
فکر شروع دانشگاه هم هستم.
فکر کارهایی که باید انجام دهم.
اما میدانی این هم از همان کارهای خاله بازی طور است برایم.
آها راستی کاش بشود و یک سفر کوتاه یک روزه هم برویم عالی میشود.
تلخی این ایامی که گذشت را بشورد با خود ببرد.
من عاشق نور کم هستم. یک لامپ، یک نور کوچک، حتی گاهی یک شمع هم کافیست. اما از طرفی نور غیرمستقیم خورشید را دوست دارم. در حقیقت بخشی از آن را بسایر دوست دارم. آن نورهایی که از لای درزی، دری، پنجرهای، برگ درختانی تو میخزند و جلوهگری میکنند. شاید بشود گفت من نور را دوست دارم اما طبیعیاش را و نورهای مصنوعی هر چه کمتر بهتر...
در خانه اگر تنها باشم، شبها به یک لامپ بسنده میکنم.
باز هم خیالم پرت شد.
دیگر بروم، ظرفها خشک شدهاند. باید آنها را در کابینت بچینم.

۲۹ مهر ۴۰۴
پست ۱۴۴