
هر دو کلافه و عصبی هستیم. کمی هم خشم پنهان از زمین و زمان داریم. دلمان میخواهد از هر چه ناملايمات است فرار کنیم و به ناکجاآباد برویم. اما مگر میشود! باید ماند و همه چیز را راست و ریس کرد. از شدت کلافگی گاهی پرمان بهم گیر میکند. خیلی کوچک و ریز است این گیر کردنها به پر و پای هم. سعی میکنیم با هم مهربان باشیم. همدیگر را دلداری بدهیم و یکدیگر مهر بورزیم. میبینم که بیحوصله است، اما سعی میکند به من توجه کند. میبیند که کلافه و خستهام، اما سعی میکنم آرامشم را حفظ کنم. حتما بعد از گذر از این مشکل و مسائله، مسائل دیگری در راهند. غیر از این نمیتواند باشد. امکان ندارد. دنیا همین است دیگر. مگر غیر از این بوده تا به حال؟ شادی میرود غم میآید، غم میرود شادی میآید. این تکرار تا به آخر ادامه خواهد داشت. گاهی غمها بزرگ و دیرگذر است. گاهی شادیها کوچکند و برای دیدنشان باید دقت بیشتری داشته باشی. گاهی هم باید بگردی و پیدایشان کنی. رسم زمانه برای من اینچنین بوده است.
فقط آرزو میکنم، کاش پائیز امسال را از دست ندهم. کاش فرصتی باشد برای لذت بردن از این پائیز... چه میدانیم تا پائیز دیگر چگونهاییم! اصلا هستیم؟
۲۰ مهر ۴۰۴
پست ۱۳۷