الان که این مینویسم عمیقا غمگینم.
یک بار به کسی گفتم واقعا سخت گریه میکنم. چشمام پر شده ولی نریخته. حال گریه داشتم ولی نشده که اشکی بریزم. کلا سخت به گریه ميفتم. و اون گفت شاید اشکهات با کلمات جاری میشن. حس کردم درست میگه، چون بعد از نوشتن انگار سبک میشم.
جدی اگر عادت نبود، چه بلایی به سرمون ميومد!
سری آخر که مجبور شدم مدتی رو به تنهایی سر کنم. با به چالش کشیدن خودم زمان رو برای خودم کوتاه و زودگذر کردم. درسته ناموفق بود. اما خیلی چیزا دستگیرم شد و مهمتر کمک کرد گذر زمان رو خیلی حس نکنم. همش ذهنم درگیر کارا بود. و به اندازهی تلاشم پیشرفتهای اندکی هم داشتم.
میترسم از اینکه بخوام این قدم نسبتا بزرگ رو بردارم. ولی میخوام براش برنامهریزی کنم و انجامش بدم.
چی؟ "۷۵ روز سخت"
کمی دربارهش خوندم و اینطور که دستگیرم شد خیلی مبنای علمی نداره و حالا یه شخصی خیلی همینجوری اومده اینو گفته و عدهای هم اجراش کردن. درباره مزایا و معایبش هم خوندم. اولش هم جو گرفته بودم که منم سختترین لِوِلش رو میرم. بعد که دیدم ممکنه این جوگیری باعث شه زودتر جا بزنم، پشیمون شدم و میخوام طبق نُرم زندگی خودم انجامش بدمو خیلی سختگیری نکنم ولی خب خیلی آسون هم نباید باشه دیگه...
هدف من ارتقای توان فیزیکی بدنم و بالا بردن سلامتم هست. ایجاد روتین برای داشتن یک لایفاستایل سالم. آب کافی، غذای سالم، خواب به موقع و به اندازه، استفادهی به قاعده از فضای مجازی، رسیدگی به روح و روانم.
برنامه اینه که از "۱۹ فروردین" شروع کنم و تا آخرین روز بهار ادامه بدم. تو فکرمه که برنامه رو ساده بنویسم و خیلی پیچ و تابش ندم. اما در اجرا سختگیرانه و موشکافانه عمل کنم.
تو پست بعدی بیشتر از خود چالش میگم.
شاید باورتون نشه ولی نوشتن همین چند خط حالمو بهتر کرد. از غم و استرس دوری چیزی کم نکرد، اما بهم روحیه و انگیزه برای داشتن روزای خوب تو تنهایی رو داد.

و مراقب خودتون باشید، تا بعد 😘