غمگینم به اندازه‌ی کشاورزی که تمام سال را زحمت کشید اما در شبی طوفانی صاعقه‌ای به مزرعه‌اش زد و هر چه کاشته بود سوزاند و خاکستر کرد.
غمگینم به اندازه‌ی مادری که پس از تحمل ۹ ماه بارداری کودکی مرده می‌زاید.
غمگینم به اندازه‌ی زنی تنها که عشقش به دریا زد و بازنگشت.
چه بسیار آروزها داشتیم که دیگر نداریم.
هر چه هست از آنِ دنیاست، جز تکه نانی و قوت بازو و زانویی برای بدست آوردن آن تکه نان چیزی از جهان نمی‌خواهم. تمام خواست من این است، عزیزانم را که متجاوز از انگشتان دو دست نیستند خوشحال و آرام ببینم. قلب‌های کوچکشان تاب و توان این همه رنج را ندارد.
خاطرم رنجیده است. انتظارم همه این بود که پس از سختی به پاداش قوی بودن آسانی از راه برسد، و چه سخت در اشتباه بودم، که در پس هر قوی بودنی قوی‌تر شدن دیگر است.
به خود نهیب می‌زنم، آرام باش نگاه بقیه به توست. خودت را نباز...
۸ تیر ۴۰۴
پست ۶۲
