

اومدم حرف بزنم، اما حتی نمیدونم دقیقا از چی!
یه لقمه قرتیگری از فلافل یخ کرده پریشب درست کردم و بلعیدمش... واقعا نخوردمش، بعلیدمش...
در نیم بیشتر بیحالیهام خانواده رتبه اول رو داره. همیشه گفتم و میگم زندگی هر چقدر هم که سخت باشه، وجود و حضور خانواده همدل و همراه میتونه از سختیهاش کم کنه. لااقل بر اون اضافه نمیکنه.
حالا تصور کن حالت خرابه با کلی دغدغه و مشکل و فکرای هزار رنگ خانوادهی همراه و همدلی هم نداری. تو ببین دیگه چی به سر آدم میاد.
با وجود گرمی هوا، سه روزی میشه که پیادهرویهای شبانهم رو از سر گرفتم. خسته میشم چون هوازیم اونقدری جالب نیست. اما دوسش دارم. لذتبخش و رها کنندهست.
اون رهایی و بیمقصدی رو میپسندم. هدف هم که فقط راه رفتن هست و بس...
جدا حوصله هیچ کاری رو ندارم. رسما هیچ کاری. اما، همنطور که صد بار قبلتر گفتم و هنوز بر اون باورم، اگر تو این احوال کاری نکنی، هیچ خری نمیشی. (با خودمم به کسی برنخوره)
چون اغلب حالمون گرفتهست، پکریم. اینجور نیست بگیم اوکی ماهی یک بار دو بار پیش میاد بیا اونروزا فشار رو برداریم. نه جونم این دیگه حال همیشگیه فقط گاهی وقتا نیست.
من برای خودم فال آهنگ میگیرم برای بامزه بودنش. فکر میکنم اغلب اینکارو میکنن. الان آهنگ نهنگ تنها اومد. نهنگ ۵۲ هرتزی...
یکی دیگه...
خوب خودتو جا کردی تو شعرام تو آوازم
خوب دستمو خوندی، منه عاشق دل به تو باختم
....
قند روزای تلخی...
قشنگه
قند روزای تلخ من چیه؟
از آدم مورد علاقهم که بگذرم، چه کاری قند روزای تلخ منه؟
فکر کنم.........
فکر میکنم خلق کردن باشه. یه چیزی رو ساختن، از ایده به اجرا بردن...
اگه اینطوره پس من رفتم...
ضمن اینکه از روزای تعطیل واقعا بدم میاد...