
خب، گریههایم را کردم.
و خودم را جمع و جور کردم.
حالا دیگر میتوانم به زندگی قبل از امروز صبحم برگردم. البته نه کاملا و عیناً...
آیا هر بار که رنجی از راه میرسد و ما را دگرگون میکند و یک لایه به لایهی قبلی پوستمان میافزاید ناخواسته رشد میکنیم؟
آیا واقعا این چنین است!
راستش نمیدانم.
اینبار اشکها کلمه نشدند و چون سیلی خروشان روی گونهها روان شدند. تمام دردها و زخمها از کودکی تا به امروز سر باز کردند. چرک و خونابه از دیدگان جاری بود.
اما چه میشود کرد؟ جز عبور!!!
آه از دردهایی که گفتنی نيستند. که نمیشود همراه درد نزد همگان فریاد کشید.
دردهایی که باید در سکوت تحملشان کرد.
با این حال خوشبختم
بله هستم.
به همان اندازه که درد بود، پناه هم بود. مچاله شدم در آغوش پناهم و دل سیر اشک ریختم. بعد از آن تن و ذهن خستهام را جمع و جور کردم و به زندگی بازگشتم.
وای که اگر هیچ پناهی نبود چه میشدیم ما آدمیان!
دلم برای خودمان میسوزد، برای این دنیای خشن زیادی نحیف و دل نازک هستیم...

شاید سرسختی انتخاب ما نبود اگر این همه مجبور نبودیم.