سال‌ها قبل آدم خیلی مذهبی بودم. در انجام واجبات و مستحبات با خودم رقابتی داشتم. سال‌ها گذشت و بنا به دلایلی که نه حال بیانش را دارم و نه حوصله‌ی نوشتنش را دیگر مذهبی نیستم. دیگر سال‌هاست که دلم نلرزیده.
حالا شرایط طوری شد که فردا عازم عراق هستم. کربلا، نجف، کاظمین و سامرا...
راستش را بخواهید دروغ چرا دلم می‌خواست آن زمان که بشدت مذهبی بودم این سفر را می‌رفتم. می‌دانم که ذوق و شوق بیش از این‌ها می‌بود. حالا برایم بیشتر یک‌جور اکتشاف است. می‌خواهم بدانم در وضعیت اکنونم آیا حالم منقلب خواهد شد! مشاهده‌ی صحن و سرا مرا دگرگون خواهد کرد! اشک خواهم ریخت! مکه و مدینه که بودم با دیدن هر بخش از مسجدونبی یا مسجدالحرام لبالب از حس و شور می‌شدم. همین مشهد و قم و جمکران خودمان چه شورها که در من نمی‌انگیخت. اصلا چرا راه دور رفتم، همین شاه‌عبدالعظیم و امام‌زاده‌صالح...
به هر حال این اول بار است که بعد از فروپاشی مذهبی عزم سفر به مکانی زیارتی دارم آن هم کربلا...
به هر حال باید بروم و ببینم تا بفهمم.
راستش با هر کسی تماس گرفتم تا خداحافظی کنم همه جور عجیبی برخورد کردند. برخی با شوخی و برخی با تعجب واکنش دادند؛ که از تو بعید است. چه شده که همچین سفری می‌روی! خلاصه خودم هم می‌دانم که از من بعید است. ولی فعلا بار سفر بسته‌ام تا چه پیش آید...
به چت جی‌پی‌تی گفتم من آدم مذهبی نیستم ولی مسافر مکانی مذهبی هستم. گفت برای اینکه از حال و هوای معنی آنجا بهرمند شوی نیازی نیست حتما مذهبی باشی. تجربه‌ای عالی خواهد بود.
بله شاید با حضور در چنین مکان‌هایی روحمان از پلیدی‌ها رها شد و آدم بهتری شدیم.
پی‌نوشت: نمی‌دانم وضعیت سفر چطور پیش خواهد رفت ولی اگر شبی دسترسی به نت نداشتم در دفترچه گوشی می‌نویسم و بعد به اشتراک می‌گذارم تا چالشم پا برجا باقی بماند.
۲۹ شهریور ۴۰۴
پست ۱۲۱
