جهان، این بوم بیکران هستی، مملو از نقشها و نگارههایی است که هر پارهاش داستانی از شکوه و شگفتی را زمزمه میکند. اما آیا این شکوه، حقیقتی مطلق در ذات پدیدههاست، یا انعکاسی از ژرفای ادراک و دل ماست؟
بارها دیدهایم که ناظری، در تماشای غروبی ساده، به وجد میآید و روحیاتش به پرواز درمیآید، حال آنکه دیگری، بیهیچ تأملی، از کنار همین منظره میگذرد. یا تابلویی، در نظر یکی اوج هنر و الهام است و برای دیگری، تنها مجموعهای از رنگها بر صفحهای بیجان. این تفاوتها، حکایت از آن دارد که زیبایی، نه جوهری ثابت، که تجربهای یگانه و فردی است؛ کیفیتی که در کنش متقابل میان سوژه و ابژه، میان هستی و ناظر، شکل میگیرد.
میتوان زیبایی را در تبسمی کودکانه یافت که چون غنچهای شکفته، پیامآور پاکی است؛ در سکوت ژرف جنگلی که اسرار آفرینش را نجوا میکند؛ در نوای دلنشین باران که خاک تشنه را سیراب میسازد؛ و حتی در چین و شکنهای صورت سالخوردهای که هر خطش، فصلی از کتاب زندگی و تجربه را روایت میکند. مهم آن است که با چه چشمی به این عالم مینگریم؛ چشمی که گشوده بر رمز و رازهای پنهان است و دلی که پذیرای الهامات غیبی.
آنگاه که با قلبی آکنده از مهر و ذهنی رها از پیشداوری، به این هستی مینگریم، قادر خواهیم بود زیبایی را در هر گوشه و کناری کشف کنیم، حتی در آنچه که در بادی امر، عادی و بیاهمیت مینماید. پس، بیایید که با نگاهی تازه و سپاسگزار، به جهان بنگریم؛ چرا که زیبایی حقیقی، نهفته در آینه نگاه ماست؛ نگاهی که میتواند هر لحظه را به اثری هنری بدل سازد و هر امر سادهای را، به درخششی بیمانند مزین گرداند.
کمی مکث کنید و جهان را از دریچه دیگری بنگرید. با چشمی دیگر و زیباییهایش را نظاره کنید. هر مقولهای میتواند زیبا باشد به شرط آنکه زیبا ببینیاش. ایرادگیری و زشت پنداری را رها کن و جور دیگری بنگر.

۱۸ مرداد ۴۰۴